طى يكى دو ماه اخير و به مناسبتهاى مختلف از جمله ميلاد حضرت نبى اكرم، صلى‌الله‌عليه‌وآله، و سالگرد ارتحال امام خمينى، قدس‌سره، همايشها و گردهماييهاى فراوانى با حضور سران و انديشمندان كشورهاى اسلامى در ايران تشكيل شد. از فحواى كلام و اهداف مذكور در بولتنها و خبرنامه‌ها برمى‌آيد كه جملگى برگزاركنندگان بر ضرورت دستيابى به نوعى وحدت و هماهنگى ميان ملل مسلمان و بسط همدلى در ميان ساكنان اين وطن بزرگ اسلامى تاكيد و بيم خود را از بروز تفرقه و آينده مسلمين و آنچه كه در قرن آينده فراروى آنهاست اعلام داشتند كه متاسفانه على‌رغم صرف هزينه‌هاى كلان عارى از تلاش براى در افكندن طرحى نو و برنامه‌اى مدون بود. برنامه‌هايى كه مى‌توانست مسلمين را در وقت رويارويى با بحرانها و دستيابى به نظامنامه‌اى براى اداره سرزمينهاى اسلامى (در عصر غيبت) و طراحى طرحى براى آينده (مبتنى بر تعاليم دينى) يارى دهد.

آنچه كه در اين همايشها دل را مى‌آزارد سكوت و غفلت درباره موضوعى است كه نه تنها از استعداد لازم براى ايجاد وحدت ميان همه فرق مسلمان برخوردار است‌بلكه به دليل داشتن انرژى و توانايى متراكم و بالقوه، امكان در افكندن طرحى نو براى اداره جهان آينده و گفتگو از آينده جهان را داراست. اين سكوت نشانگر غفلت گردانندگان اين گونه همايشها و دست‌اندركاران امور فرهنگى كشور از دو موضوع مهم است:

اول، غفلت از «استراتژى» و «طرحهاى استراتژيك» در وقت گفتگو از نحوه اداره سرزمينها و ملتهاست و دوم، غفلت از موضوع مهم «مهدويت» و «منجى‌گرايى» كه تمامى مسلمين بر سر آن اتفاق نظر دارند و مى‌تواند باب گفتگويى جدى درباره «آينده جهان و جهان آينده» را بگشايد و بستر مناسب براى طراحى «طرحى استراتژيك» را فراهم آورد.

غفلت از اين دو موضوع موجب بوده تا طى ٢٠٠ سال اخير مسلمين هيچ گاه قادر به حفظ استقلال فرهنگى، سياسى و اقتصادى خود و خروج از موضع انفعالى و تاثيرپذير در برابر استكبار نشوند و به عنوان ملتهايى حاشيه‌نشين در كنار فرهنگ و تمدن غربى به سر برند. وضعيت كنونى سياسى و اجتماعى ايران نيز حكايت از اين دو غفلت دارد از سوى ديگر همين امر موجب بوده تا تصوير «آينده» در اذهان جوان تاريك جلوه كند و بروز نوعى انفعال و واماندگى در ميان مناسبات اجتماعى و اقتصادى را سبب شود.

مگر غير از اين است كه على‌رغم واقعه بزرگ انقلاب اسلامى واسپس بيست‌سال تلاش رد پاى انفعال در برابر «تفكر، فرهنگ و تمدن» مغرب زمين را در ميان بسيارى از مناسبات فرهنگى و سياسى و اقتصادى مى‌توان ديد؟ و مگر جز اين است كه امروزه بسيارى از مردان اهل علم و سياست دانسته و نادانسته سعى در منطبق ساختن تعاليم دينى و مناسبات مردم با آموزه‌هاى بى‌بنياد غربى دارند و حجت موجه خود را از ميان اقوال و آثار روشنفكران غربى مى‌طلبند و هم آنان را امام خويش ساخته‌اند و راى آنان را ملاك صحت و سلامت و عامل بقاء و دوام‌