همچنانكه يهود زكريا و يحيى راكشتند، و لعنت خدا باد بر ايشان ودوستان ايشان و بر آنان كه بدون تقيه بر ايشان لعن نكنند. الا وصلى الله على الباكين على الحسين، عليه السلام، والمقيمين عزائه. همانا رحمت خداى بر گريه كنندگان بر حسين، عليه السلام، وبر كسانى كه مجلس عزاى او را برپامى نمايند؛ و فرشتگان، اشك ايشان را ضبط مى كنند به امر خدا و آن رابه آب بهشتى كه براى ايشان مهياشده ممزوج مى نمايند، و هزار برابربر گوارايى و شيرينى آن فزوده شود.

و در خبر است كه مسمع بن كردين خدمت حضرت صادق، عليه السلام، رسيد، حضرت فرمود: اى مسمع تو اهل عراقى، آيا به زيارت جدم حسين، عليه السلام، مى روى؟ گفت: از بنى اميه مى ترسم؛ و من شهرتى دارم از اين جهت در پنهانى هم نمى توانم به زيارت بروم.

فرمود: آيا هيچ از مصائب او يادمى كنى و بر او گريه مى كنى، گفت: بلى هرگاه ياد او مى كنم چشمانم پراز اشك مى شود. فرمود:

رحم الله دمعتك، اما انك من الذين يعدون فى اهل الجزع لناوالذين يفرحون لفرحنا و يحزنون لحزننا و يخافون لخوفنا ويامنون اذا امناخدا رحمت كند اشك چشم تو را، تو درشمار كسانى باشى كه اهل جزع بر ماهستند، و در شادى ما شاد، و در اندوه مااندوهناكند و براى خوف ما خائف؟ و درزمان ايمنى ما ايمن اند.

اى مسمع! وقت مرگ پدران من به بالين تو حاضر مى شوند وسفارش تو را به عزرائيل مى كنند. وعزرائيل از مادر به تو مهربانترشود. تو را به آسانى قبض روح كند، و پيش از مرگ بشارت بهشت به تو مى دهند، و از معاوية بن وهب رسيده كه حضرت صادق، عليه السلام، در حال سجده، دعا به زائرين و گريه كنندگان مى نمود، ودر آن حال مى گفت:

وارحم تلك الاعين التى جرت دموعها رحمة لنا وارحم تلك القلوب التى جزعت و احترقت لناو ارحم تلك الصرخة التى كانت لنا. اللهم انى استودعك تلك الانفس و تلك الابدان حتى ترويهم من الحوض يوم العطش.

رحمت كن بر آن چشمهايى كه بر ما اشك مى ريزند و رحمت كن بر آن دلهايى كه برما جزع مى كند و مى سوزد، و رحمت كن برآن فرياد و ناله هايى كه براى ما مى كنند. خدايا اين نفوس و بدنها را به تو امانت مى سپاريم تا ايشان را در تشنگى قيامت از حوض كوثر سيراب كنى‌

اين الحسن اين الحسين. اين ابناءالحسين صالح بعد صالح وصادق. اين السبيل بعد السبيل.