روزى در كتاب يكى از بزرگان اهل علم كه درباره امام مهدى، عليه السلام، به رشته تحرير درآمده مى خواندم كه: در تشكيلات اطلاعاتى انگلستان پرونده اى درباره مهدويت گردآورى شده كه تنها عكس امام، صلواة الله عليه، را كم دارد. شايد اين سخن كمى اغراق آميز به نظر بيايد اما، مطالعه نحوه عمل و حضور استعمار در سرزمينهاى اسلامى از يكى دو قرم قبل تا به امروز و آثارى كه منتشر ساخته اند پرده از واقعيتى در خور تامل برمى دارد. بى گمان بسيارى خاطرات مستر همفرى همان جاسوس انگليسى را كه به قصد جمع آورى اطلاعاتى از اوضاع سرزمينهاى اسلامى وارد اين منطقه شده بود مطالعه كرده اند.

در اين اثر خواننده بخوبى درمى يابد كه استعمار براى بسط سلطه سياسى و اقتصادى خود دهها سال پيش چگونه وارد عمل شده و چه طرحهايى را در افكنده است. وهابيت، حاصل طرحى بود كه در افكنده شد، به همان سال كه بهايى گرى ارمغان شوم استعمار در ايران بود و بسيارى از فرقه سازيهاى ديگر در سرزمين بزرگ اسلامى.

استعمار طى همه سالهاى حضورش به اين نكته واقف شده بود كه خط اصلى و مانع جدى بسط اهدافش را بايد درميان شيعيان جستجو كند، همان جمعيتى كه پرچم سرخ حسينى را طلايه دار خويش ساخته اند تا با بر هم زدن وضع انفعالى و مطلوب استعمارگران و برچيدن بساط ظالمانه آنها قدم در راهى نهند كه جهان را مهياى تشكيل و تاسيس دولت كريمه امام مهدى، عليه السلام، مى سازد. از اين رو شيعيان طى يكى دو قرن اخير زير بار ضربات پى در پى تازيانه استعمار قرار گرفته اند. چنانچه بسيارى از فرقه سازيها، رواج فراماسونرى و ساير ترفندهاى استكبارى متوجه اين جماعت بوده تا امكان روى پاى ماندن آنها فراهم نيايد. طى بيست سال اخير نيز بعينه ديده ايم كه با انواع حيل سعى در برهم زدن ثبات اقتصادى، سياسى و فرهنگى مردم ايران اسلامى داشته اند.

يك سال پس از پيروزى انقلاب، فيلمى با نام نوستر آداموس به ايران آمد، فيلمى كه پرده از يك توطئه برمى داشت. سازنده فيلم جمعى از يهوديان بودند كه با به تصوير كشيدن زندگى و اقوال يك پيشگو سعى در القاى اين نكته داشتند كه بزودى حكومت جهانى زير لواى يهود در بيت المقدس به وجود مى آيد.

نوستر آداموس آخرين فيلم نبود چنانكه از آن پس، آثار مكتوب و فيلمهاى بسيارى ساخته شد كه جملگى سخن از نبرد نهايى داشتند. نبردى كه منابع مسيحى و يهودى از آن خبر داده اند و بسيارى از منابع روايى اسلامى وشيعى نيز به گونه اى ديگر بر آن تاكيد دارند. در واقع آثار فرهنگى استعمار هميشه عهده دار ايجاد جو روانى و تبليغى لازم است، چنانكه دستگاه‌هاى سياسى و نظامى آنها نيز وظيفه ايجاد امكان لازم براى مقابله با حوادث و رخدادهاى‌