ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٩ - باران صبح بهارى

خود را شبى در آينه ديدم، دلم گرفت‌

از فكر اين كه قد نكشيدم، دلم گرفت‌

از فكر اين كه بال و پرى داشتم، ولى‌

بالاتر از خودم نپريدم، دلم گرفت‌

از اينكه با تمام پس‌انداز عمر خود

حتّى ستاره‌اى نخريدم، دلم گرفت‌

كم كم به سطح آينه‌ام برف مى‌نشست‌

دستى بر آن سپيد كشيدم، دلم گرفت‌

دنبال كودكى كه در آن سوى برف بود

رفتم، ولى به او نرسيدم، دلم گرفت‌

نقّاشى‌ام تمام شد و زنگ خانه خورد

من هيچ خانه‌اى نكشيدم، دلم گرفت‌

شاعر كنار جو گذر عمر ديد و من‌

خود را شبى در آينه ديدم، دلم گرفت‌