ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٤ - پا به پاى خورشيد
پا به پاى خورشيد
ويژه ولادت امام حسن عسكرى (ع)\*
سيّد حسين ذاكرزاده
برخلاف آنچه ادّعا مىشد و خلفاى بنىعباس مىكوشيدند با حيلهگرى و تظاهر، آن را به مردم بقبولانند، هيچ گاه اين خلفا نخواستند حقّى از علويان و شيعيان به ويژه اهل بيت (ع) به آنها بازگردانده شود. افزون بر آن، فشارى كه از طرف حكومت بر اهل بيت (ع) و شيعيانشان وارد مىشد، اگر بيش از زمان بنىاميّه نبود، كمتر به نظر نمىرسيد. شايد تنها تفاوتى كه بنىاميه با بنىعباس داشتند، اين بود كه بنىاميه دشمنى خويش را با فرزندان و ياران حقيقى پيامبر اكرم (ص) آشكارا نشان مىدادند، ولى بنىعبّاس مىكوشيدند براى حفظ قدرت، اين دشمنى را كتمان كنند و سبب تحريك طرفداران اهل بيت (ع) و مردم حق پرست نشوند. اگرچه در دوران خلافت بنى عباس، شيعيان در مقايسه با ديگر مذاهب در اقليت بودند، ولى گستره فرهنگ تشيع سبب شده بود، شيعيان هر چند اندك، در هر منطقهاى حضور داشته باشند و حقايق دين و تاريخ را به گوش ديگر مسلمانان برسانند و اين خود، تهديدى جدّى براى حكومت بود.
با بررسى زندگى امامان معصومى كه در دوران خلافت بنى عباس مىزيستند، درمىيابيم كه همگى به گونهاى مرموز، با سم به شهادت رسيدند. پس از شهادت نيز خلفا مىكوشيدند آنان را به عنوان فرزندان پيامبر (ص) تكريم كنند و براى آنها عزاى عمومى برپا سازند و با ظاهرسازىها، خود را از اتّهام جنايت مبرّا گردانند. با وجود اين رفتار، نه تنها فشار و خفقانى كه اهل بيت (ع)
هشتم ربيع الثانى يادآور ميلاد خجسته يازدهمين امام از سلسله امامان شيعه است. امام بزرگوارى كه در سختترين دوران امامت شيعه مىزيست و بيش از نيمى از دوران كوتاه عمر شريفش را در حصر خلفاى ستمگر عباسى گذراند، ولى با اين وجود توانست آخرين بازمانده از نسل حجّتهاى الهى را از هر گونه آسيب در امان بدارد و شيعيان را براى ورود به دوران سخت غيبت آماده سازد.