ريشه كن كردن قهرمانان و اسير كردن حرمش، و كشتن ياران و شكستن منبر آن حضرت (ص)؛ و وارونه نشان دادن مفاخر او، و پنهان كردن دينش. [و در نهايت‌] محو كردن نام مبارك او!

اى سروران من! اگر حضرت مصطفى (ص) حال شما را مى‌ديد؛ هنگامى كه تيرهاى امت، غرق در خون، جگرهاى شما را مجروح مى‌كرد و نيزه‌هايشان در گردن و گلوى شما فرو مى‌رفت و شمشيرهايشان براى ريختن خون شما، از هميشه حريص‌تر بود [چگونه آن را باور مى‌كرد؟!]

فرزندان بدكاران تشنه فسق‌اند به خاطر پرهيزگارى شما و آكنده از خشم كفرند به خاطر ايمان شما؛ و شمايان يا در محراب عبادت با فرق شكافته به تيغ دشمن كشته شديد؛ يا شهيد بالاى تابوت شديد، كه از هجوم تيرهاى دشمن، كفنش سوراخ سوراخ گشت!

يا آنكه كشته‌اش در بيابان افتاد، در حالى كه سر مباركش بالاى نيزه‌ها رفته بود! يا آنكه بسته به حلقه‌هاى زنجير زندانى شد؛ در حالى كه زير كنده و آهن، در فشار سنگين زنجير اعضاى بدن شريفش كوبيده شده بود.

يا آنكه مسموم از جرعه‌هاى زهر شده و امعاء (معده و روده) شريفش از شدت زهر قطعه قطعه شدند.

بندگان فرومايه و فرزندان آنان، جمع خاندانتان را از هم گسيختند! [و در پى نابودى شان كوشيدند].

آه، اى سروران من (آقايان و مواليان من) آيا مصيبت و بلا جز آن است كه بر شما وارد شد؟!

و جز آن است كه مصيبت‌ها همه شما را فراگرفت؟! مگر نه اينكه تمام فجايع از اين امت به شما اختصاص يافت و حوادث ناگوارى كه در آن به شما ستم شد! [پس‌] درود و صلوات خداوند بر شما و بر ارواح شما و بدن‌هاى پاك شما باد؛ و رحمت خداوند و بركاتش [هميشه زمان‌] بر شما باد!

پى‌نوشت‌ها:

ادعيه و زيارات به يادگار مانده از امامان معصوم (ع) تنها وسايلى براى ارتباط با خدا يا عرض ارادت به پيشگاه امامان شهيد شيعه نيستند، بلكه خود مجموعه‌اى از معارف ناب شيعى به شمار مى‌آيند كه پيروان اهل بيت عصمت و طهارت (ع) با بهره‌گيرى از آنها مى‌توانند با اصول اعتقادات شيعه، رمز و راز زندگى سعادتمندانه و از همه مهم‌تر تاريخ پر فراز و نشيب و سراسر مظلوميت اولياى الهى آشنا شوند.

در مقاله پيش رو با بهره‌گيرى از «زيارت جامعه ائمة المؤمنين (ع)» نگاهى اجمالى شده است به وقايعى كه پس از وفات پيامبر گرامى اسلام (ص) در جامعه اسلامى رخ داد.

[١]. وسايل الشيعه، ج ٧، ص ٢٧، ح ٨٦١٥.

[٢]. سوره غافر (٤٠)، آيه ٦٠.

[٣]. سوره فرقان (٢٥)، آيه ٧٧.

[٤]. صحيفة الحسين (ع)، ترجمه: جواد قيومى اصفهانى، ص ٧٨.

[٥]. مفاتيح الجنان.

[٦]. «آزادشدگان» (طُلقاء) و فرزندان لعنت شدگان، همان ابوسفيان و فرزندش معاويه و امويان مى‌باشند، كه به واسطه خلافت ناشايستگان، به امارت مسلمين دست يافتند و براى يادآورى همان نكته، حضرت زينب (س) در شام، يزيد را «يابن الطلقاء» خطاب كرد.

[٧]. واقعه حره در ٢٨ ذى حجه سال ٦٣ هجرى اتفاق افتاد و آن قيام مردم مدينه بر ضد حكومت يزيد بود. در آن واقعه هزاران نفر كشته شدند از جمله حضرت عبدالله بن جعفر (ره). در اين واقعه سپاه يزيد مرتكب هتك حرمت حريم نبوى (ص) و تجاوز به نواميس ساكنان مدينه شد كه در دعا نيز بدان اشاره شده است.