ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧ - چشم در راه

چشم در راه‌

انسان، اتاقِ فكرِ جهان‌

ابوالقاسم حسينجانى‌

حال و هواى انتظار، «هواى تازه» آدمى است؛ پنجره‌يى باز نهاده و، و باز گُشاده: براى تنفّسى تازه‌تر.

انتظار، «نظر» داشتن‌ست و، در فكرِ چاره و چاره‌گرى ديگرى بودن.

نمى‌شود نظر نداشت و، نينديشيد و، به راه حل تازه و تناورى رسيد.

انسان، اتاقِ فكر جهان‌ست؛

و تا آن زمان، كه انسان، بر اوجِ ايمان و آرامش و آگاهى درنيامده باشد؛ اوضاعِ جهان- هم- رنگِ آرامش و بهبود را، به خود، نمى‌تواند ديد!

مرگِ فرهنگ‌ها و تمدّن‌ها، هيچ‌گاه، بى‌دليل نيست:

تباهى و مرگ و نابودى، سرنوشتِ محتومِ فرهنگ و فكر و تمدّن‌هايى‌ست كه براى ادامه حركت و حياتِ خويش، انگيزه و توانِ كافى ندارند.

انقلاب، فرهنگِ بزرگ انديشى و خطر پذيرى‌ست. نمى‌شود «پويا» نبود و، «پايا» بود!

انتظار، نظر نداشتن و كارى نكردن نيست؛

انتظار، زخم‌هاى عميقى‌ست-

كه خواب و خيالِ مُنتظر ماندگان را، بَر مى‌آشوبد.

اين زخم‌هاى عميقِ انتظار، كه در دل و ديدگانِ ماست-

همان چهارده قرنْ آبرودارى‌هاست‌

كه- در پيچاپيچِ تاريخ و جغرافياى جهان-

تا همين لحظه‌هاى لرزانى كه درآنيم،

با «زمان» و «زمين» همراه بوده است! ...