در كتاب «عرب‌ها، قومى شرور و بد» شاهين بر مسئله بد جلوه دادن عرب‌ها و مسلمانان در هاليوود اشاره مى‌كند و مى‌گويد: اين كار بر اساس اصول علمى و مسائل روانشناسى و سياسى بسيار دقيق و حساب شده‌اى انجام مى‌گيرد. آنها كارشناسانى دارند كه به خوبى از فرهنگ و زبان عربى، همچنين از تاريخ و سمبل‌هاى دينى مسلمانان و عرب‌ها آگاهى دارند، هاليوود از سال ١٨٩٦ م. تاكنون حدود ٩٠٠ فيلم آمريكايى درباره عرب‌ها و مسلمانان ساخته است.

نقطه عطف پرداختن به عرب‌ها در هاليوود، فيلم «اسير بيابانگرد بدوى» در سال ١٩١٢ م. است. در اين فيلم يك سناريو وجود دارد كه دائماً تكرار مى‌شود و آن اينكه، گروهى از راهزنان بيابانگرد، يك زن سفيدپوست غربى كه نقش اوّل فيلم را دارد، مى‌ربايند و در نتيجه، نيروهاى نظامى غربى براى نجات او به سرزمين عرب‌ها مى‌روند و او را نجات مى‌دهند.

جدا از اين، فيلم‌هاى ديگرى در اين مورد ساخته شد، از جمله فيلم «ترانه‌هاى عشق» در سال ١٩٢٣ م. عرب‌ها در اين فيلم اشخاصى بيابانگرد و داراى پوستى گندمگون و سبزه هستند كه از فرمان‌بردارى غربى‌ها سر باز مى‌زنند و به گونه‌اى عجيب بر آنها شورش مى‌كنند و خود را با روشى زيركانه و مكّارانه، حاكم تمام شمال آفريقا قرار مى‌دهند.

در فيلم «قهوه‌خانه در قاهره»، سال ١٩٢٤ م. نيز عرب‌ها به صورت قاتلاتى نشان داده مى‌شوند. در اين فيلم يك عرب، يك مرد انگليسى و همسرش را به قتل مى‌رساند، امّا دختر اين خانواده را نجات مى‌دهد تا او را از آن خود سازد و او را به همسرى خود برگزيند. البتّه نويسنده تلاش مى‌كند در اين مورد خود را بى‌طرف نشان دهد. فيلم «افتخار صحرا» ١٩٢٨ م. به زندگى‌نامه شخصى به نام قاسم بن على مى‌پردازد. او رهبر قبيله‌اى در صحرا است و يك مسئول فرانسوى و همسرش را دستگير مى‌كند تا آنها را شكنجه كند. در سال‌هاى آغازين دهه ٣٠، تصويرى كارتونى از عرب‌ها و مسلمانان در سينماى هاليوود حاكم شد. اين سال‌ها، فيلم‌هايى ساخته شد كه در آن مسلمانان در ظاهر به صورت افرادى كه هواپيما مى‌ربايند و تهديد به انفجار آن مى‌كنند، ظاهر شدند و آغاز اين جريان در فيلم «ارز سياه» در سال ١٩٣٦ بود، پس از آن، تصوير مهاجر جنايتكار كه امنيت آمريكا را تهديد مى‌كند، در فيلم «گشتى راديو» ١٩٣٧ نصيب مسلمانان و عرب‌ها شد. پس از آن مجموعه فيلم‌هايى ساخته شد كه مسلمانان در آن به عنوان تروريست و تشنه خون، به تصوير كشيده مى‌شدند. در دهه چهل و پنجاه قرن گذشته نيز هاليوود شاهد توليد بيش از ١٠٠ فيلم بود كه تصويرى كارتونى و منفى از مسلمانان ارائه مى‌داد. اين فيلم‌ها دقيقاً هم‌زمان با كشف ميدان‌هاى بزرگ نفتى در كشورهاى اسلامى بود.

پس از اين «عرب‌ها و مسلمانان» شيوخ نفت معرفى مى‌شدند كه در چادرهاى خود در صحراها زندگى مى‌كردند و پشت چادرهاى آنها ماشين‌هاى ليموزين و شترها و زنانى كه لباس سياه پوشيده بودند، وجود داشت يا در اين فيلم‌ها نشان داده مى‌شود اين شيوخ در كشورهاى غربى به خوش‌گذرانى و عيش و نوش مشغول شده و پول‌هاى خود را به پاى زنان بور و زيباى غربى مى‌ريزند.

با رشد جنبش و جريان پان عربيسم و اوج گرفتن جنبش‌هاى آزادى‌بخش عربى، عرب‌ها، هم پيمان كمونيسم و دشمن سرسخت غرب معرفى شدند.

در آن زمان، فلسطينى‌ها (تروريست) به صورت ربايندگان هواپيما در حدود ٤٥ فيلم معرفى شدند و فيلم عروج (١٩٦٠) كه پل نيومن در آن بازى مى‌كرد، يكى از آن گونه فيلم‌ها است. حوادث اين فيلم در فلسطين در سال ١٩٤٧ م. روى مى‌دهد. عرب‌ها در اين فيلم به صورت اشخاصى شرور و بد سيرت و هم پيمان نازى‌ها معرفى مى‌شوند كه باعث به وجود آمدن فاجعه‌هاى انسانى بسيارى در حقّ ديگران، به خصوص يهوديان مى‌شوند.

امّا در فيلم «زندانى» كه نيمه سال ١٩٧٤ ساخته شد، ديويد جانسون قهرمان، براى كشتن تروريست‌هاى فلسطينى به نيروهاى اسرائيلى مى‌پيوندد.

انقلاب اسلامى و ايران و انقلابيون نيز در دهه هشتاد از نگاه هاليوودى‌ها دور نماندند. آنها تلاش كردند مسلمانان را به صورت اصولگرايانى تروريست كه شعار مرگ بر اسرائيل، مرگ بر آمريكا و مرگ بر تمام دشمنان اسلام سر مى‌دهند، معرفى كنند. آنها اين اشخاص را به صورت كسانى كه از دين براى توجيه اعمال خشونت‌آميز، هواپيماربايى، انفجار اماكن مختلف و تلاش حتّى براى به قتل رساندن رئيس جمهور آمريكا استفاده مى‌كنند، معرفى مى‌كنند.

در سال ٢٠٠٠ م. هاليوود، فيلم «قوانين ارتباط» را ساخت. اين فيلم، نژادپرستانه‌ترين فيلم ضدّ مسلمانان و عرب‌ها توصيف شده است. در اين فيلم يمنى‌ها به عنوان تروريست‌هايى معرفى مى‌شوند كه همانند ديوانگان در مقابل سفارت آمريكا، بر ضدّ آمريكا فرياد سر مى‌دهند و آن را سنگ‌باران مى‌كنند و تفنگ‌داران مارينز (نيروى دريايى) را كه تلاش مى‌كردند گروگان‌هاى داخل سفارت را آزاد كنند، مى‌كشند.

در گزارشى كه روجر دابسون در روزنامه انگليسى‌