آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ٢٠١ - ١٥٢ - باب تحريم غيبت كردن از مؤمن

بر ديگران منّت گذارند. ٢- كسانى كه از ديگران غيبت كنند. ٣- آنان كه دايم الخمر باشند.

١١-[١] پيغمبر ٦ فرمود: آيا مردم در روز قيامت جز بر اثر نتيجه زبانشان براى چيز ديگر هم سرنگون به آتش انداخته مى‌شوند؟

١٢-[٢] امام باقر (ع) فرمود كه پيغمبر ٦ فرموده است: دشنام دادن به مؤمن فسق، و جنگ با او كفر است، غيبت كردن از او سرپيچى از فرمان خدا، و مالش مانند خونش محترم است.

١٣-[٣] امام صادق (ع) از پدرانش نقل مى‌كند: كه در حديث مناهى پيغمبر ٦ مردم را از غيبت كردن، و سخن چينى، و گوش دادن به آنها نهى نموده است، و فرمود: هيچ سخن چينى به بهشت نمى‌رود، و از غيبت كردن و گفت و شنودى كه انسان را از خدا دور مى‌كند نيز نهى كرده است. آنگاه فرمود:

هر كه غيبت مرد مسلمانى بكند روزه‌اش باطل و وضويش شكسته مى‌شود، و در روز قيامت بيايد در حالى كه از دهن او بويى گنديده‌تر از مردار پخش مى‌گردد كه سبب آزار اهل قيامت مى‌شود، و اگر قبل از توبه كردن بميرد در حالى مرده كه حرام خدا را حلال دانسته است. آگاه باش هر كس غيبت برادر دينى‌اش را در مجلسى بشنود و از او دفاع كند و غيبت را ردّ نمايد خداوند هزار نوع شر را در دنيا و آخرت از او دفع مى‌كند و اگر قدرت دفع داشته باشد ولى از وى دفاع نكند، كيفر گناهش هفتاد برابر گناه غيبت‌كننده خواهد بود.

١٤-[٤] امام صادق (ع) فرمود: غيبت عبارت است از گفتن چيزى در باره برادر دينى كه خدا آن را بر او پوشيده نگهداشته است و اگر چيزى را كه در او وجود ندارد به او

[١] الزّهد، ص ١٠ ح ١٨.

[٢] الزهد، ص ١١، ح ٢٣. در عقاب الاعمال، از كافى، محاسن برقى، من لا يحضره الفقيه استخراج شده.

[٣] من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ١٩٥ و ١٩٨.

[٤] مجالس صدوق، ص ٢٠٣( م ٥٤) معانى الاخبار، ص ٥٧.