آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ١٧٩ - ١٣٨ - باب تحريم دروغ

دروغگو پرهيز كند، زيرا او آن قدر دروغ گويد كه اگر راست هم بگويد كسى آن را باور نكند.

٧-[١] زراره گويد: از امام صادق (ع) شنيدم كه مى‌فرمود: از جمله چيزهايى كه خداوند به وسيله آن به دروغگويان كمك كرده است فراموشى است (يعنى دروغگو فراموشكار است) ٨-[٢] ابو اسحاق خراسانى گويد علىّ (ع) مى‌فرمود: از دروغ بپرهيزيد، چون هر شخص اميدوار، جوينده است، و هر بيمناكى گريزان «از واقعيّت» است.

٩-[٣] عبد الرحمن بن حجّاج گويد: به امام صادق (ع) عرض كردم: آيا دروغگو كسى است كه در مورد موضوعى دروغ بگويد؟ فرمود: نه، زيرا كسى نيست كه اين عمل از او سر نزند، ولى مقصود آن شخصى است كه به دروغگويى عادت كرده است.

١٠-[٤] ابو بصير گويد: از امام صادق (ع) شنيدم كه مى‌فرمود: همانا بنده خدا دروغ گويد تا آن جا كه از دروغگويان به شمار آيد، وقتى كه دروغ گفت خداى عزّ و جل مى‌فرمايد: دروغ گفت و از حق دور شد.

١١-[٥] امام رضا (ع) فرمود: از پيغمبر ٦ سؤال شد. ممكن است مؤمن ترسو باشد؟ فرمود: آرى، عرض شد آيا بخيل مى‌شود؟ فرمود: آرى. عرض شد ممكن است دروغگو باشد؟ فرمود: نه ١٢-[٦] از كلمات رسول اللَّه ٦ است. كه بدترين نوع ربا دروغ گفتن است.

[١] - اصول كافى، ص ٤٦٦.

[٢] - اصول كافى، ص ٤٦٧.

[٣] - اصول كافى، ص ٤٦٦.

[٤] - محاسن برقى، ص ١١٨.

[٥] محاسن برقى، ص ١١٨.

[٦] من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ٣٤٢.