آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ٣١ - ١٤ - باب استحباب كمك و يارى دادن دوستان به يك ديگر

جمله خصلتهايى كه مؤمن به آن نيازمند مى‌باشد سه چيز است: ١- توفيق از جانب خداى عزّ و جل ٢- خود واعظ خويش بودن ٣- پذيرفتن نصيحت.

١٣- باب استحباب دوستى با كسى كه رعايت دوستى را مى‌كند و او را در موقع گرفتارى تنها نمى‌گذارد

١-[١] امام صادق (ع) فرمود: دوستى داراى شرايطى است، كسى كه تمام يا بعضى از اين شرايط را رعايت كند مى‌توان او را دوست دانست، و كسى كه اين شرايط در او نباشد نمى‌توان او را دوست به حساب آورد. آن شرايط عبارتند از:

١- باطن و ظاهرش يكى باشد. ٢- عزت تو را عزت خود و عيب تو را عيب خويش بداند. ٣- اگر به مقام يا مالى رسيد تغييرى در او ايجاد نشود. ٤- قدرت و توانايى او تو را از رسيدن به چيزى باز ندارد. ٥- كسى داراى اين خصلتهاست كه در موقع گرفتارى تو را رها نكند.

٢- سيّد رضى در (نهج البلاغه) از حضرت على (ع) نقل مى‌كند كه آن حضرت فرمود: دوست حقيقى آن است كه برادرش را در سه موضع حفظ كند: در گرفتارى، در غياب، و در مرگش.

١٤- باب استحباب كمك و يارى دادن دوستان به يك ديگر

١-[٢] وصّافى گويد: امام محمّد باقر (ع) به من فرمود: آيا مى‌شناسى كسى را

[١] -( باب ١٣): اصول كافى، ص ٦١٠( من يجب مصادقته و مصاحبته)، مصادقة الاخوان، ص ٢، از كتاب مجالس صدوق و خصال با اسنادى ديگرى گرفته است.

[٢] -( باب ١٤): مصادقة الاخوان، ص ٨؛ در آن كتاب آمده: امام باقر( ع) به من فرمود: اى ابا اسماعيل و نيز در همان كتاب آمده است: اگر بعضى از دوستان لباس اضافى داشته باشند به او بدهد تا لباسى برايش برسد.