آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ٢٠٥ - ١٥٤ - باب موارد جواز غيبت كردن

١٥٤- باب موارد جواز غيبت كردن‌

١-[١] داود بن سرحان گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم: غيبت چيست؟ فرمود:

غيبت عبارت است از گفتن چيزى در مورد امور دينى برادرت كه وى انجام نداده و انتشار چيزى بر عليه او كه خداوند آن را برايش مخفى نگه داشته و حدّى اقامه نكرده است.

٢-[٢] عبد الرحمن بن سيابه گويد: از امام صادق (ع) شنيدم كه مى‌فرمود:

غيبت آن است كه در باره برادرت چيزى بگويى كه خداوند بر او پوشانده است، امّا گفتن امور ظاهرى مانند صفات تند خويى، شتابزدگى و مانند آنها، غيبت نيست، ولى گفتن چيزى را كه در او نيست بهتان و افتراست.

٣-[٣] يحيى ازرق گويد: كه امام موسى كاظم (ع) به من فرمود: هر كه پشت سر مردى چيزى را كه در اوست و مردم هم مى‌دانند بگويد از او غيبت نكرده است، و اگر صفاتى را ذكر كند كه در اوست ولى مردم نمى‌دانند از او غيبت كرده و اگر صفاتى را كه در او نيست بگويد به او بهتان زده است.

٤-[٤] امام صادق (ع) فرمود: هر گاه فاسق فسق خود را آشكار كند، در بين مردم آبرو ندارد، و غيبتش جايز است ٥-[٥] امام صادق (ع) از پدرش نقل مى‌كند كه آن حضرت فرمود: سه شخص بين مردم آبرو ندارند ١- بدعت گذار ٢- رهبر ستمگر، ٣- فاسقى كه آشكارا فسق نمايد.

[١] -( باب ١٥٤:) اصول كافى، ص ٤٧٢، ٤٧٣

[٢] - اصول كافى، ص ٤٧٢، ٤٧٣

[٣] - اصول كافى، ص ٤٧٢، ٤٧٣

[٤] - مجالس شيخ صدوق، ص ٢٤.

[٥] - قرب الاسناد، ص ٨٢.