آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ١٨٩ - ١٤٤ - باب تحريم قهر كردن از مؤمن و استحباب سبقت در آشتى كردن

١٤٤- باب تحريم قهر كردن از مؤمن و استحباب سبقت در آشتى كردن‌

١-[١] امام صادق (ع) فرمود: كه پيغمبر ٦ فرموده است: بيش از سه روز قهر و جدايى جايز نيست.

٢-[٢] امام صادق (ع) فرمود: در قهر هيچ گونه خيرى نيست.

٣-[٣] مفضّل در ضمن سفارشى گويد: از امام صادق (ع) شنيدم مى‌فرمود: چون دو نفر از يك ديگر با قهر جدا شوند يكى از آنها سزاوار برائت و لعنت است، و چه بسا هر دو سزاوار آن باشند، معتب «يكى از دوستان مخصوص آن حضرت» گفت:

قربانت گردم آن كه ستمگر باشد سزايش همين است، امّا تقصير مظلوم چيست؟

فرمود: چون او هم برادرش را به آشتى دعوت نكرده، و حرفهاى او را ناديده نگرفته است. از پدرم شنيدم كه مى‌فرمود: چون دو نفر با هم ستيز كنند و يكى بر ديگرى غالب آيد، بايد مظلوم به نزد رفيق ظالم خود رود و به او بگويد: اى برادر من ستمگر هستم، تا قهر و جدايى بين آنها از ميان برود، همانا خداوند حكيم و عادل است و داد مظلوم را از ظالم مى‌ستاند.

٤-[٤] ابو بصير گويد: از امام صادق (ع) در باره مردى كه با خويشاوندى خود به خاطر اين كه مذهب حقّ را نمى‌شناسد «شيعه نيست» قطع رابطه كند سؤال كردم فرمود: سزاوار نيست كه خويشاوندى را قطع كند.

٥-[٥] داود بن كثير گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود كه پدرم فرمود:

[١] -( باب ١٤٤:) اصول كافى، ص ٤٦٨.

[٢] - اصول كافى، ص ٤٦٨.

[٣] - اصول كافى، ص ٤٦٧.

[٤] - اصول كافى، ص ٤٦٨.

[٥] - اصول كافى، ص ٤٦٨.