فهميده مى‌شد كه ايجاد ساختمان بر قبور پيامبران، اوليا و ائمّه اشكالى ندارد و باعث تعظيم شعائر الهى و اظهار مودّت نسبت به اهل‌بيت (عليهم السلام) و حفظ آثار اوليا- كه چراغهاى هدايت بشر به سوى خدا هستند- مى‌باشد.

سيّد محسن امين در ردّ استدلال به اين احاديث، براى اثبات حرمت ساختن قبر مى‌نويسد:

«... سوّم اين كه: نهى اعمّ از كراهت و حرمت است و بر فرض كه روايات، ظاهر در حرمت باشد، امّا كثرت استعمال آن در كراهت، كثرتى قابل ملاحظه است. علاوه بر اين، علما از اين نهى، كراهت را استنباط كرده‌اند كه همين، ظاهر روايت را تضعيف مى‌كند)).

نووى در شرح صحيح مسلم مى‌نويسد:

( (در اين روايت، گچكارى قبر و ساختن آن مكروه دانسته و نشستن بالاى قبر، حرام دانسته شده است و همين مذهب شافعى و جمهور علما مى‌باشد. اصحاب گفته‌اند كه گچكارى قبر، مكروه و نشستن روى آن و تكيه كردن بر آن حرام است.

امّا در مورد ساختن قبر بايد گفت كه: اگر در ملك بانى باشد، مكروه است و اگر در مقبره وقفى باشد، حرام است و اين چيزى است كه شافعى و اصحاب بدان تصريح نموده‌اند.