يك وجب از سطح زمين بالاتر مى‌آورند و هيچ كس منكر و مانع اين كار نمى‌شده است تا اين كه ابن تيميّه در قرن هشتم، اين سيره مسلمانان را انكار كرد. در صورتى كه هيچ كس قبل از وى از اين كار جلوگيرى نكرده بود و او كه در پى آن بود كه از صحابه و سيره سلف پيروى كند، مى‌بايست در اين مسأله هم از صحابه و تابعان پيروى كند و ساختن قبر را تحريم نكند. و اگر به تمام منابع عامّه در صحاح و سنن و مسانيد مراجعه نماييم، در هيچ يك بابى به نام: ( (تحريم البناء على القبور))؛ حرمت ساختن قبر را نمى‌بينيم.

سيره قطعى مسلمانان، قرينه‌اى روشن بر اين مطلب است كه مسلمانان از صدر اسلام، منظور از نهى مذكور را فهميده بودند و مى‌دانستند كه دلالت بر كراهت مى‌كند، نه بر تحريم و الّا كار حرام را مرتكب نمى‌شدند.

و واضح است كه اگر كراهت به عنوان يك حكم اوّليّه با عناوين ثانويّه‌اى كه اهمّيّت بيشترى دارند، تزاحم پيدا كند، كراهت برداشته مى‌شود؛ چنان كه اگر ساختن قبر، باعث جمع شدن مردم در كنار صاحب قبر براى اظهار دوستى و پيروى از او باشد و باعث تقويت ايمان و حفظ شعائر دينى گردد، چنان كه در مورد قبور پيامبران و اوليا و ائمّه (عليهم السلام) چنين است، اين كراهت مرتفع مى‌گردد.

اين نتيجه‌گيرى با نتيجه‌اى كه از آيه شعائر، آيه مودّت و آيه ساختن قبر بر اصحاب كهف گرفته مى‌شود، تناسب دارد. از آن آيات‌