بديهى است كه اگر «صفا» و «مروه» از شعائر الهى باشد، در اين صورت، بسيارى از امور ديگر نيز از شعائر الهى مى باشند، زيرا از علامات و نشانه‌هاى دين هستند و عاقلانه نيست كه ما از قرآن انتظار داشته باشيم كه تمام مصاديق اين مفهوم را بيان كند و بر هر كدام، اسم شعائر را بگذارد تا به يك امر توقيفى تبديل شود كه نتوانيم از حدود آن تجاوز كنيم اگر چه داراى ملاك مشتركى باشند بلكه قرآن كريم به مفهوم عامّ شعائر اشاره كرده و بعضى از مصاديق آن را بر شمرده است و دليلى از قرآن بر محدوديّت و توقيفى بودن مصاديق آن وجود ندارد و اين مفهوم، قابليّت صدق بر هر مصداقى را دارد.

پس در اين صورت مى‌توان گفت كه كعبه، مسجد نبوى و فروع دين از قبيل: نماز، روزه، حجّ، زكات و نشانه‌ها و رموز دين از قبيل انبيا و رسولان الهى، از جمله شعائر الهى هستند كه تعظيم آنها واجب و سبك شمردن آنها ممنوع است.

ترديدى در اين نيست كه پيامبر اكرم (ص) از بزرگترين شعائر و نشانه‌هاى الهى است كه تعظيم آن واجب است. و افرادى كه داراى موقعيّت و جايگاه خاصّى در دين باشند و يكى از نشانه‌هاى ديندارى به شمار آيند، به آن حضرت ملحق بوده و تعظيم آنان واجب است و ما دامى كه تعظيم براى اصل دين باشد نه براى شخص رسول اكرم (ص)