«در سال ١٢٢٥ هجرى عدّه‌اى از اعراب كه پيرو وهّابى‌ها بودند براطراف نجف اشرف و كربلاى معلّا مسلّط شدند و راهها را بسته و زايران امام حسين (ع) را غارت كرده و به شهادت مى‌رساندند.

اين زايران كه بيشتر از عجمها بودند، از زيارت نيمه شعبان بر مى‌گشتند و گفته شده است كه تعدادشان ١٥٠ نفر بوده است، به دنبال اين غائله، عدّه‌اى از زايران در شهر نجف باقى ماندند. و عدّه‌اى در شهر حلّه باقى ماندند و روزه گرفتند و عدّه‌اى به شهر حسكه رفتند. در اين ايّام نجف اشرف در محاصره بود و اعراب باديه‌نشين از كوفه تا كربلا را به محاصره خود در آورده بودند.[١]

فجايع سعود در حجاز هم بسيار زياد و هم آشكار بوده است. او پس از آن كه بر مكّه مكرّمه مسلّط شد، عدّه‌اى از لشكريان را فرستاد تا قبّه و بارگاه‌هاى قبرستان معلى را- كه بسيار زياد بودند- خراب كنند، سپس قبّه مربوط به محلّ ولادت پيامبر (ص) و ابوبكر و على (ع) و حضرت خديجه را ويران كردند».

در تاريخ جبرتى آمده است:

[١] - كشف الارتياب: ١٤- ١٣.