توضيح المسايل سياسى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٧ - أحكام حكومت دينى

١- مسلمان متدين باشند.

٢- تا حدودى به اسلام آشنا و عملا به آن ملتزم و باتقوا باشند:

(إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ).

٣- به وظايف خود احاطه مناسبى اشته باشند و يا حدأقل استعداد او در إحاطه به عمل او محرز باشد: (هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ).

٤- به وظايف خود پايبند و موجب ناراحتى مراجعين نگردند.

٥- قدرت بر انجام كار را داشته و امين باشند (إنّ خير من استاجرت القوى الامين).

٦- مى‌شود در پاره‌اى از وظايف، شرايط خصوصى مانند دانستن زبان خارجى و يا تخصص در علمى را شرط نمود.

٧- مردم كشور به حكومت و زمامدارى عامه او راضى باشند و احراز اين شرط به سيستم رياستى (رأى‌دهى مستقيم و مباشر مردم) بهتر و نيكوتر صورت مى‌پذيرد تا سيستم پارلمانى، زيرا در سيستم پارلمانى گاهى مردم زيادى به نمايندگان رأى نمى‌دهند و گاهى تعداد آنها به نصف شهروندان مى‌رسد و سپس جمعى از نمايندگان مجلس عادتا به رئيس‌جمهور رأى نمى‌دهند كه گاهى مجموع آراى اكثريت نمايندگان مجلس به رئيس‌جمهور، به سه يكم آراى هم‌