دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٧ - ١ - ١ شخصيت منجى(ماشيح)

جهان است. ماشيَح از نظر فيزيكى و جسمانى، انسانى خاكى از اولاد بشر است كه به صورت عادى متولد شده است. اصل و نسب او به حضرات داوود و سليمان مى‌رسد. از ديگر نشانه‌هاى او صداقت و پارسايى‌اش از بدو تولد است كه پيوسته افزايش مى‌يابد تا اينكه او به سبب فضيلت و اعمال شايسته‌اش، به عالى‌ترين و والاترين درجات تكامل روحانى دست پيدا مى‌كند.

طبق باور يهود امكان ظهور ماشيَح در هر دوره‌اى وجود دارد؛ امّا نه به اين معنا كه او هنگام ظهور، از آسمان‌ها پايين بيايد. او هميشه روى زمين است؛ بشرى خاكى با مقامى بسيار مقدس و روحانى (صدّيق) كه در همه دوره‌ها حاضر و ناظر است:

«در هر دوره فرزندى از خاندان يهودا به دنيا مى‌آيد كه براى مقام ماشيَح برازنده است».[١] روزى كه زمان «گئولا» (نجات نهايى) فرا رسد، «نِشاما» يا روح مخصوص پايين آمده و به آن «صدّيق» اهدا خواهد شد؛ در حالى كه تا پيش از آن، خود منجى هم نمى‌داند كه مسيحاى منتظر است.

برخى از عالمان يهود اين موضوع را چنين توضيح داده‌اند:

مُشه (موسى) ناجى اول بنى‌اسرائيل به هشتاد سالگى رسيد و هنوز از اين كه بنى‌اسرائيل را نجات خواهد داد، اطلاعى نداشت و آن را احساس نمى‌كرد. حتّى هنگامى كه خداوند به او گفت: «بيا و من تو را به نزد فرعون مى‌فرستم ...»، او در ابتدا از اين امر سر باز زد و حاضر به قبول اين مأموريت نشد. همين قضيه درباره ناجى نهايى (ماشيح) نيز صدق مى‌كند. درباره شائول (اولين حاكم بنى‌اسرائيل) نيز مشاهده شد كه آن روح قدسى كه آن را قبلًا در وجود خود اصلًا احساس نكرده بود، بعد از اين كه به عنوان پادشاه و مسح شد، بر او واقع شد.[٢]

[١]. ربى مُشه سُوفِر، به نقل از ربّاى ايمانوئل شوحط( دين‌پژوه و عارف يهودى). در اين باره، ر. ك: مجلّه افق‌بينا: ش ٤ و ٥« ماشيح: ناجى جهان در پرتو قوانين و اعتقادات يهود»، ايمانوئل شوحط، مقدمه و تلخيص: آرش آبايى.

[٢]. همان جا.