دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٦ - ٣ - ١ محيى الدين ابن عربى(٥٦٠ - ٦٣٨ ق)

منظر به مسئله مهدويت نگريسته است. وى در آثار متعدّد خود به اين موضوع پرداخته است.[١]

بعضى از سخنان ابن عربى گوياى آن است كه وى حضرت مهدى موعود عليه السلام را خاتم الاوليا مى‌دانسته است؛ چنان‌كه در باب معرفت وزيران مهدى ظاهر در آخر الزمان مى‌گويد:

خداوند را خليفه‌اى است «موجود» كه ظاهر مى‌گردد و ظهورش در زمانى اتفاق مى‌افتد كه دنيا پر از جور و ستم باشد و او دنيا را پر از عدل و قسط مى‌نمايد و اگر از عمر دنيا نماند، مگر يك روز، خداوند آن روز را طولانى مى‌گرداند تا آن خليفه كه از عترت رسول اللَّه صلى الله عليه و آله است، ولايت كند. او از فرزندان فاطمه و هم نام رسول خداست، و جدش حسن بن على بن ابى طالب است.[٢]

ابن عربى در ادامه به ذكر شمايل و فضايل حضرت مهدى عليه السلام، توصيف اعوان و ياران او، و كيفيت آغاز و انجام كار آن حضرت پرداخته و سپس بحث را با اين سروده‌هايش زينت داده است: