دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٢ - نكات پايانى

٣. در شرايط مساوى يا نزديك به هم احاديث منقول از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بر احاديث ديگر اهل بيت عليهم السلام مقدم مى‌شود؛ مگر در مواردى كه تشابه مضمونى خلاف آن را اقتضا كند.

٤. در استناد، كتاب‌هاى واسطه لحاظ نمى‌شوند. تنها كتاب‌هاى‌ بحار الأنوار و كنز العمّال‌ به دليل جامعيت آنها و در دسترس بودنشان براى خواننده، در انتهاى منابع ذكر مى‌شوند.

٥. براى استفاده بيشتر محققان هنگام ارجاع به احاديث، باب يا عنوانى كه روايت ذيل آن قرار گرفته نيز ذكر مى‌شود.

٦. در موارد نياز به تقطيع حديث، تلاش بر آن بوده است كه متن تقطيع‌شده، گويا و خلاصه باشد.

٧. سهو و خطاى احتمالى راويان و كاتبان پيشين، با مراجعه به مآخذ ديگر معلوم شده و در پانوشت به صورت تذكر آمده است.

٨. افزوده‌هاى تبيينى مورد نياز، در داخل كروشه [] قرار گرفته‌اند تا از متن اصلى متمايز باشند.

٩. ترتيب مآخذ در پانوشت بر اساس ميزان اعتبار آنها، و مطابق با معيارهاى تدوين‌شده در پژوهشكده علوم و معارف حديث است.

١٠. روايات مشترك در مآخذ حديثى و تاريخى شيعه و اهل سنّت به صورت يك‌جا در متن كتاب مى‌آيد. در پانوشت نيز منابع هر فرقه در كنار هم قرار گرفته و با علامت نقطه ويرگول (؛) از گروه ديگر متمايز شده است.

١١. در صورت نياز به ذكر اختلافات متون، اين مهم در پانوشت انجام مى‌شود.

گفتنى است كه تنها به ذكر اختلاف‌هاى مفيد و مؤثر در پژوهش اكتفا شده است.

١٢. رمز «ج» براى جلد، «ص» براى صفحه، «ح» براى حديث، و «ش» براى شماره متون غيرحديثى به كار مى‌رود.[١]

[١]. گفتنى است كه مراحل تحقيق و تدوين دانش‌نامه‌هاى اين پژوهشكده، با تفصيل بيشتر، در آغاز دانش‌نامه قرآن و حديث آمده است.