دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٧ - اهل بيت، در آيه تطهير

از سوى ديگر، مضمون و سياق آيه تطهير نيز مؤيّد احاديثى است كه «اهل بيت» را به جمع خاصّى از نزديكان پيامبر صلى الله عليه و آله تفسير كرده‌اند.

به علاوه، سيره عملى پيامبر خدا در تبيين اين آيه شريف- از هنگامى كه براى دفع احتمال ورود همسرانش در عنوان «اهل بيت»، مانع از ملحق شدن همسر بزرگوارش امّ سلمه به «اصحاب كسا» شد تا هنگام مرگ-[١] به گونه‌اى بود كه هيچ گونه اختلافى در مفهوم و مصداق «اهل بيت» باقى نمى‌گذاشت و در زمان حيات ايشان، جز گروه خاصّى از نزديكان پيامبر صلى الله عليه و آله كه از نظر علمى و عملى، شايستگى هدايت و رهبرى امّت اسلامى را داشتند، كسى مدّعى اين عنوان نبود.[٢]

بنا بر اين، هر گونه شبهه در مفهوم و مصداق «اهل بيت» در آيه تطهير و حديث ثقلين، در برابر سخنان صريح و روشن پيامبر صلى الله عليه و آله در تفسير اين عنوان و سيره عملى ايشان در اين زمينه، فاقد ارزش علمى است.

قابل توجّه اين كه مضمون حديث ثقلين و تأكيد پيامبر خدا بر اين نكته كه قرآن و اهل بيت، تا قيامت با هم هستند و جامعه اسلامى موظّف به پيروى از آنان است، به روشنى دلالت دارد كه مصاديق «اهل بيت»، منحصر به اصحاب كسا- كه آخرين آنان (امام حسين عليه السلام)، پنجاه سال پس از رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله به شهادت رسيد- نيستند؛ بلكه چنان كه در شمارى از روايات اهل البيت بدان تصريح گرديده است، نُه تن از فرزندان حسين عليه السلام نيز بدان افزوده مى‌شود. امام على عليه السلام در تبيين معناى «عترت پيامبر صلى الله عليه و آله» مى‌فرمايد:

أنا وَ الحَسَنُ وَ الحُسَينُ وَ الأئِمَّةُ التِّسعَةُ مِن وُلدِ الحُسَينِ، تاسِعَهُم مَهدِيُّهُم وَ

[١]. ر. ك: اهل بيت در قرآن و حديث: ص ١٠١( بخش يكم: فصل چهارم: درود فرستادن پيامبر صلى الله عليه و آله بر اهل‌بيت عليه السلام و تخصيص ايشان در امر به نماز).

[٢]. براى آگاهى بيشتر، ر. ك: اهل بيت در قرآن و حديث: ص ٢٣( بخش يكم: مصداق اهل بيت).