دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٥ - ١/ ٤ هر ستارهاى كه ناپديد شود، ستارهاى ديگر طلوع مىكند

همچون ستارگان سپهر است كه هر گاه يكى از آنها ناپديد شود، ديگرى پديدار مى‌گردد. آنها امامانى ره‌نما و ره‌يافته‌اند. نه كينه كسى كه بديشان كينه ورزد و نه يارى نكردن كسانى كه از يارى دادن به ايشان دريغ ورزند، به آنها زيان نمى‌رساند؛ بلكه خداوند به كسانى كه كينه آنها را در دل دارند و از يارى دادن به ايشان دريغ مى‌ورزند، زيان مى‌رساند. آنان حجّت‌هاى خدا بر زمين و گواهان او بر خلقش اند.

هر كس از آنها فرمان بَرد، از خدا فرمان برده است و هر كه از ايشان سر پيچد، از خدا سر پيچيده است. آنها با قرآن هستند و قرآن با آنهاست. نه قرآن از آنها جدايى مى‌پذيرد و نه آنان از قرآن جدايى مى‌پذيرند، تا آن كه در كنار حوض كوثر بر من وارد شوند. نخستين امام، برادرم على است كه بهترينِ آنهاست. سپس فرزندم حسن و پس از او فرزندم حسين است و در پى ايشان، نُه تن از فرزندان حسين‌اند».[١]

٦٢. نهج البلاغة: امام على عليه السلام فرمود: «به هوش باشيد كه مَثَل خاندان محمّد، مانند ستارگان آسمان است. هر گاه يكى غروب كند، ستاره ديگرى طلوع مى‌كند. گويى خداوند، نيكى خود را در حقّ شما به كمال رسانده و آنچه را آرزو داشته‌ايد، به شما نمايانده است».[٢]

٦٣. كمال الدين: محمّد بن ابراهيم به امام صادق عليه السلام نوشت: از فضيلت شما اهل بيت براى ما بگوييد. امام صادق عليه السلام به او نوشت: «ستارگان آسمان را امان آسمانيان قرار داده‌اند و چون ستارگان بروند، ناخوشى‌هاى وعده داده شده، به آسمانيان مى‌رسد.

[١]. الغيبة، نعمانى: ص ٨٢ ح ١٢، كتاب سليم بن قيس: ج ٢ ص ٦٨٤، بحار الأنوار: ج ٣٦ ص ٢٧٨ ح ٩٨. نيز، ر. ك: تأويل الآيات الظاهرة: ج ١ ص ٢٥٣ ح ٥ وج ٢ ص ٦٨٧ ح ٦ و التفسير المنسوب إلى الإمام العسكرى عليه السلام: ص ٥٤٦ ح ٣٢٦.

[٢]. نهج البلاغة: خطبه ١٠٠.