امامان : جعل شده که اين، خود تحقيقي جداگانه مي‌طلبد. يکي از رواياتي که اين نظريه را تقويت مي‌کند، روايتي است که در آن لفظ «اصحابه» آمده است.[٢٠٥] اين‌گونه روايات مي‌تواند مورد سوءاستفاده غرض‌ورزان ضد شيعه قرار گيرد تا بتوانند ادعا کنند که يونس بن عبدالرحمن فرقه‌اي به وجود آورده و عده‌اي نيز از او پيروي مي‌کردند.

هم‌چنين برخي از ياران خاص امامان معصوم : مانند زراره و هشام، کساني را که با عقيده آن‌ها مخالف بودند، تکفير مي‌کردند که اين رفتارها، توهّم فرقه‌سازي توسط شماري از ياران امامان: را به‌وجود مي‌آورد. براي نمونه به بخشي از روايتي اشاره مي‌شود که مرحوم کشّي در کتاب رجال خود آورده:

جعفر بن عيسي به امام رضا ٧ عرض کرد: مولاي من! به‌سوي خدا و شما شکايت مي‌کنيم از وضعيتي که در ميان اصحاب خودمان داريم. امام ٧ فرمود: مگر وضعيت شما در ميان اصحابتان چگونه است؟ جعفر عرض کرد: مولاي من! به خدا قسم آن‌ها ما را زنديق و کافر دانسته و از ما تبرّي مي‌جويند. امام ٧ فرمودند: اصحاب علي بن حسين و محمد بن علي و اصحاب جعفر و موسى : هم اين‌گونه بودند، بدين صورت که اصحاب زراره غير خودشان را تکفير مي‌کردند و ديگران نيز آن‌ها را کافر مي‌دانستند.[٢٠٦]

در نتيجه رفتار اصحاب نيز در توهّم وجود فرقه‌هايي مثل يونسيه، بي‌تأثير نبوده است. به هر حال، نبايد از عملکرد مغرضانه مخالفان شيعه نيز چشم‌پوشي کرد که با فرقه‌سازي براي بزرگان مذهب اماميه، سعي در تخريب اين مذهب داشته و تلاش کرده‌اند که آن را يک مذهب انحرافي جلوه دهند.

بنا بر آن‌چه گفته شد، نبودن دليل و قرينه‌اي بر تشکيل‌ فرقه يونسيه، مخالفت روايات يونس با اتهامات وارده و پذيرفته نشدن چنين فرقه‌اي به‌وسيله دانشمندان شيعي، سه دليل بر بطلان چنين ادعايي است.

نتيجه‌گيري

١. يونس بن عبدالرحمن در بغداد و مصادف با سال‌هاي پاياني حکومت هشام بن عبدالملک

[٢٠٥]. ر.ک: رجال ‌الکشي، ص٤٩٦.

.[٢٠٠] رجال ‌الکشي، ص٤٩٨.