بعد از شهادت امام کاظم ٧، عده‌اي از وکيلان ايشان در شهرهاي مختلف ـ که مسئول جمع‌آوري وجوهات شرعي مردم نيز بودند ـ دست به اقدامي زدند که بتوانند اموال جمع‌آوري شده را براي خود حفظ کنند. بدين جهت، مدعي شدند که امام کاظم ٧ شهيد نشده و هنوز زنده و غايب است که به نام «واقفيه» مشهور شدند. گرچه عده‌اي از اين انحراف برگشتند، اما برخي با وجود نصيحت‌هاي مکرر امام رضا ٧ منکر امامت ايشان شدند.

يکي از فعاليت‌هاي يونس بن عبدالرحمن، مبارزه با کساني بود که سعي داشتند امام کاظم ٧ را آخرين امام معرفي کنند. در فضايي که عده‌اي درباره شهادت امام کاظم ٧ و امامت امام رضا ٧ شبهه‌پراکني مي‌کردند، يونس با صراحت و شجاعت، مسأله جانشيني و امامت امام رضا ٧ را بيان مي‌کرد.[١٧٩]

برخي از واقفيه در برابر دست برداشتن از اعتقاد به امامت امام رضا ٧ اموال بسياري را به يونس پيشنهاد دادند، اما او از قبول آن امتناع کرد و بر حق ثابت ماند.[١٨٠] وي تلاش مي‌کرد با روشنگري و طرح جانشيني امام رضا٧ ، خدعه اين گروه را خنثي کند. نمونه‌ اين مجاهدت‌ها، داستاني است که خود يونس نقل کرده است:

زماني که امام کاظم ٧ از دنيا رفت از معتمدانش کسي نبود مگر اين‌که در دست او اموال زيادي بود و اين سبب شد که در امر امامت امام کاظم٧ وقوف کنند (قائل به امامت امام رضا ٧ نشوند) و رحلت ايشان را انکار کنند. نزد زياد قندي، هفتاد هزار دينار و نزد علي ابن ابي‌حمزه (بطائني) سي هزار دينار بود. اين را ديدم و حق را

[١٧٨]. همان، ص٤٨٨.

[١٧٩]. ر.ک: همان، ص٤٨٩.

[١٨٠]. ر.ک: رجال ‌النجاشي، ص٤٤٦.