اين گزارش بيانگر حفظ آمادگي علمي يونس با گفت‌وگو و مباحثه است. در نقلي ديگر، مدت ٢٠ سال اشتغال يونس به سؤال و يادگيري آمده است؛[١٥٦] بنابراين يونس تنها به يادگيري نپرداخته و به مباحثه‌هاي علمي نيز مبادرت مي‌کرده است.

٧ـ٢. داوري رجاليان

برخي از کتاب‌هاي رجالي، رواياتي را در مذمت و تضعيف يونس بن عبدالرحمن نقل کرده‌اند،[١٥٧] اما عالمان شيعه در نقل روايات يونس به آن‌ها اعتنايي نکرده‌اند. نمونه‌هايي اندک از سخنان عالمان شيعه در وثاقت يونس بيان مي‌شود.

· مرحوم کشّي در کتاب رجال خود، ضمن اين‌که يونس بن عبدالرحمن را در زمره اصحاب اجماع ـ‌ که در فقه مورد تأييد عالمان شيعه هستند ـ برمي‌شمارد، وي را جزء فقيه‌ترين آن‌ها مي‌داند.[١٥٨] او به نقل از فضل بن شاذان مي‌نويسد:

بعد از سلمان فارسي فقيه‌ترين مردم يونس است.[١٥٩]

· نجاشي و علامه حلّي مي‌گويند:

ابومحمد [يونس بن عبدالرحمن] در ميان اصحاب شيعه، شخصي موجّه، مورد اطمينان و از جايگاه رفيعي برخوردار بود.[١٦٠]

[١٥٥]. همان، ص٤٨٥.

[١٥٦]. ر.ک: رجال ‌الکشي، ص٤٨٥.

.[١٥١] در گفتار چهارم به‌طور مفصّل به اين موضوع مي‌پردازيم.

[١٥٨]. ر.ک: رجال ‌الكشي، ص٥٥٦.

[١٥٩]. همان، ص٤٨٤.

[١٦٠]. رجال ‌النجاشي، ص٤٤٦؛ خلاصة ‌الاقوال، ص١٨٤.