نجاشي و شيخ طوسي در کتاب‌هاي خود طريقشان به يونس را ذکر کرده‌اند. طريق نجاشي به کتاب‌هاي يونس بن عبد‌الرحمن را اين‌گونه است: «محمد بن علي ابوعبدالله بن شاذان قزويني» از «احمد بن محمد بن يحيى» از «عبدالله بن جعفر» از «محمد بن عيسى» از «يونس بن عبدالرحمن».[١٥١]

مرحوم شيخ طوسي در کتاب فهرست، پانزده طريق به يونس مي‌آورد که «علي بن ابراهيم»، «ابراهيم بن هاشم»، «اسماعيل بن مَرَّار»، «صالح بن سِندي»، «الحِميري» و «محمد بن حسن صفّار» از آن جمله هستند که از بزرگان حديث شيعه به‌شمار مي‌روند. شيخ در بعضي از طريق‌هاي خود به «جماعة» اشاره کرده است که مرادش از آن، شيخ مفيد، ابن غضائري، ابن عبدون و بعضي ديگر است.[١٥٢]

٥ ـ٢. اصحاب اجماع

يونس بن عبدالرحمن در زمره اصحاب اجماع است. اين ويژگي از امتيازهاي ايشان به‌شمار مي‌آيد. نخستين بار مرحوم کشّي اين اصطلاح را در کتاب اختيار معرفة ‌الرجال آورد. وي از ميان تمام راويان و اصحاب ائمه:، سه گروه شش‌نفره را به‌عنوان بزرگان راويان شيعه نام برده و از ميان هر گروه يک يا دو نفر را فقيه‌ترين آن‌ها معرفي مي‌کند.[١٥٣] گروه سوم، مشتمل بر اصحاب امام کاظم و امام رضا٨ است. يونس بن عبد‌الرحمن و صفوان بن يحيي، فقيه‌ترين و عالم‌ترين افراد گروه سوم، شمرده شده‌اند.[١٥٤]

بنابراين يونس يکي از فقيه‌ترين راويان اصحاب اجماع است.

[١٥١]. همان، ص٤٤٨.

[١٥٢]. فهرست ‌الطوسي، ص٥١١.

[١٥٣]. ر.ک: رجال ‌الکشي، ص٢٣٨ و ٣٧٥ و ٥٥٦.

.[١٤٨] ر.ک: همان، ص٥٥٦.