در موارد دیگر نیز مانند: بطلان اله دوم،[٢] علم خالق هر چیز بر آن چیز و خواص و احکامش،[٣] استبعاد صعود جسم متراکم از مرکز عالم به مافوق عرش،[٤] اولویت اهل بیت مختار در امامت از غیرشان،[٥] محال بودن تفویض امر خلق به ائمه _ علیهم السلام _[٦] برای عقل استقلال قایل است.

البته در برخی دیگر از عقاید، عقل را عاجز از درک می‌داند؛ مثلاً در مورد تفکر در کنه ذات خداوند متعال می‌آورد:

... ظاهر این اخبار بر منع تفکر در کنه ذات و صفات خداوند متعال و عمیق شدن در آن دلالت دارد؛ چرا که عقل عاجز از آن است و تفکر در آن جز حیرت و ضلالت نمی‌آورد.

مؤید این سخن کلام امیرالمؤمنین‌ علی _ علیه السلام _ است که می‌فرماید:

لم یطلع العقول بتحدید صفته، و لم یحجبها عن واجب معرفته؛

عقول را هرگز توان دست‌یابی به کنه و دایره صفت او نیست و هیچ کس را نیز از شناخت قدر لازم حجابی نیست.[٧]

همچنین وی برای عقل در تشریع احکام نیز مدخلیتی قایل نیست و چنین می‌آورد:

عقل در فروع فقه و فرایض مدخلیتی ندارد و باید به وحی مستند شود. و هر کس در آن به رأیش حکم دهد، شریک رسول خدا در تشریع احکام است.[٨]

و یا می‌آورد:

[١].‌ همان، ج١، ص٤٠.

[٢].‌ همان، ج١، ص٢٦٣.

[٣].‌ همان، ج٢٥، ص٩٧.

[٤].‌ همان، ج٥، ص٢٠٧.

[٥].‌ همان، ج٩، ص١٥٤.

[٦].‌ همان، ج٣، ص١٤٣.

[٧].‌ نهج البلاغه، خطبه ٤٩.

[٨].‌ مرآة ‌العقول، ج٢، ص٢٦٩.