١ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص

علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ١٦٥ - پژوهشی در روایات «ألفِ باب»

است، دانسته می‌شود که علوم انتقالی همراه با تفصیل آن نبوده است؛ هر چند از این ویژگی و خصوصیت بهره‌مند بوده است که تحقق‌بخش و زمینه‌ساز و کانون آفرینش ابواب زیادی از علوم باشد. به بیان دیگر، لُب و جامع اصول[١] و سر شاخۀ علومی متعدد در اختیار امام علی٧ قرار گرفته است؛ عناوین و موضوعاتی که هر یک، دارای فروعات گسترده‌ای است و هر فرع از فروعات آن شامل فروعات متعدد دیگری است.[٢] این سخن با علوم مختلف _ که خاستگاه آنها با موضوع روشن و خاصی فراهم می‌شود _ کاملاً امکان پذیر است؛ چرا که مهم‌ترین امر در هر علمی، صادق بودن و حقیقت داشتن گزاره و موضوع ریشه‌ای و اصلی ابتدایی آن و ترتب صحیح مطالب و عناوین بعدی بر آن است، از همین رو، در روایات، تعبیر مفتاح مطرح شده است. امیرالمؤمنین٧ در این زمینه می فرماید:

ان فی صدری هذا لَعلما جماً علّمنیه رسول الله٦ لو أجد له حفظة یرعونه حق رعایته و یروونه عنی كما یسمعونه منی اذاً أودعتهم بعضه فیعلم به كثیراً من العلم. ان العلم مفتاح كل باب، و كل باب یفتح الف باب؛[٣]

همانا در سینه من علم فشرده‌ای هست که رسول خدا به من آموخته است. اگر نگاهبانانی بیابم که به شایستگی از آن مخافظت کنند و همان‌گونه که از من شنیده‌اند روایت کنند، بعض آن را به وی می‌سپارم که با همان اندک، علم زیادی یاد می‌گیرد.[٤] همانا علم کلید هر بابی است و هر بابی هزار باب دیگر می‌گشاید.

این بیان با روایاتی که به ازدیاد علم امام و یا تحدیث روزانه و ارتباط همه روزۀ ملائکه با ایشان تصریح دارند، نیز سازگارتر است.[٥] از همین رو، ابوبصیر وقتی از شیوع عقیده به


[١]. مؤید این گفتار روایاتی است که در آن راوی از بهره‌مندی عامه از دانش پیامبر٦ سؤال می‌کند و پیشوایان شیعه با تأیید کلی آن، به این تفاوت توجه می‌دهند که اصول و مبانی و فصل الخطاب دانش در نزد ایشان است و آنچه نزد دیگران است پراکنده و جزئی از دانش پیامبر است؛ به عنوان نمونه، حضرت می‌فرماید: «ان رسول الله قد انال فی الناس... و عندنا اهل البیت اصول العلم وعراه و ضیائه و اواخیه». یا در روایتی دیگر آمده است: «و عندنا معاقل العلم و فصل ما بین الناس» (ر.ک: بصائر الدرجات، باب نوزدهم، ص٣٦٣ و ٣٦٤؛ الاختصاص، ص٣٠٨).

[٢]. ر.ک: الخصال، ج١، ص١٢١، ح١١٣.

.[٥١٨] بصائر الدرجات، ص٣٠٥، ح١٢؛ الخصال، ج٢، ص٦٤٦، ح٢٩.

[٣]. در توضیح صدر این روایت مطالبی به تفصیل خواهد آمد.

[٤]. احادیث ابوابی از دو کتاب البصائر و الکافی گویای این مطلب هستند به عناوین این ابواب که نماینده احادیث آن است توجه فرمایید: «ان الأئمة محدثون مفهمون»، «ما تزداد الائمة و یعرض علی کل من کان قبلهم من الائمه رسول الله و من دونه من الائمه»، «فی الائمة أنهم یزدادون فی اللیل و النهار و لو لا ذلک لنفد ما عندهم»، «ان الائمة یزدادون فی لیلة الجمعه» و «لو لا أن الأئمة یزدادون لنفد ما عندهم».