ولايت فقيه( حكومت اسلامى- ويرايش جديد) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٥٠
ابن رسول اللَّه» تحت نظر نگه مىدارد! كه مبادا روزى قيام كند و اساس سلطنت را در هم بريزد. چون پسر پيغمبر (ص) است و در حق او وصيت شده و نمىشود او را در مدينه آزاد گذاشت. حكام جائر، سلطنت مىخواستند و همه چيز را فداى سلطنت و امارت مىكردند نه اين كه دشمنى خصوصى با كسى داشته باشند. چنانكه اگر امام (ع) نعوذ باللَّه دربارى مىشد كمال عزت و احترام را به او مىگذاشتند و دستش را هم مىبوسيدند. بر حسب روايت، وقتى كه امام (ع) بر. هارون. وارد شد دستور داد حضرت را تا نزديك مسند سواره بياورند و كمال احترام را به ايشان نمود. بعد كه موقع تقسيم سهميه بيت المال شد و نوبت به بنى هاشم [١] رسيد مبلغ بسيار اندكى مقرر داشت. مامون كه حاضر بود از آن تجليل و اين طرز توزيع درآمد تعجب كرد. هارون. به او گفت: عقل تو نمىرسد. بنى هاشم را بايد همين طور نگه داشت اينها بايد فقير باشند، حبس باشند، تبعيد باشند، رنجور باشند، مسموم شوند، كشته شوند، و گر نه قيام خواهند كرد و زندگى را بر ما تلخ خواهند ساخت. [٢] ائمه (ع) نه فقط خود با دستگاههاى ظالم و دولتهاى جائر و دربارهاى فاسد مبارزه كردهاند بلكه مسلمانان را به جهاد بر ضد آنها دعوت نمودهاند. بيش از پنجاه روايت در. وسائل الشيعه [٣] و مستدرك و ديگر كتب هست كه از سلاطين و دستگاه ظلمه كناره گيرى كنيد، [٤] به دهان مداح آنها خاك بريزيد، [٥] هر كس يك مداد به آنها بدهد يا آب در دواتشان بريزد چنين و چنان مىشود. [٦] خلاصه دستور دادهاند كه با آنها به هيچ وجه همكارى نشود
[١] بنى هاشم" نام طايفهاى بزرگ و اصيل از قريش، فرزندان عمرو بن عبد مناف ملقب به" هاشم" كه پدر" عبد المطلب" جد پيامبر (ص) بود.
[٢] عيون اخبار الرضا (ع)، ج ١، ص ٨٨- ٩١. بحار الأنوار، ج ٤٨، ص ١٢٩،" باب مناظراته (ع) مع خلفا الجور".
[٣] تفصيل وسائل الشيعه إلى تحصيل مسائل الشريعه، كه اختصارا وسائل ناميده مىشود. تاليف علامه محدث حر عاملى است. اين كتاب جامعترين تصنيف در احاديث احكام و داراى بهترين ترتيب و تبويب در اين زمينه است. احاديث اين كتاب بر طبق ديگر كتب فقهى ترتيب يافته و در آخر فوائدى از علم رجال به آن ضميمه گشته است.
[٤] وسائل الشيعه، ج ١٢، ص ١٢٧- ١٣٩." كتاب التجاره"،" در ابواب ما يكتسب به" بابهاى ٤٢، ٤٥. مستدرك الوسائل، ج ١٣،" ابواب ما يكتسب به" بابهاى ٣٥- ٣٨.
[٥] عن الصادق جعفر بن محمد عن ابيه عن آبائه عن رسول اللَّه فى حديث" المناهى" انه نهى عن المدح و قال: احثُوا فى وجوهِ المدّاحين التُّرابَ. وسائل الشيعه: ج ١٢، ص ١٣٢،" كتاب التجاره"، ابواب ما يكتسب به" باب ٤٢، حديث ١. و نيز من لا يحضره الفقيه، ج ٤، ص ٥،" باب ذكر جمل من مناهى النبي" حديث ١.
[٦] در عقاب الاعمال از امام صادق نقل كرده كه از جدش رسول خدا روايت فرمود: إذا كانَ يومُ القيامةِ نادى منادٍ: أيْنَ أعْوان الظّلمَةِ وَ منْ لاقَ لهم دواةً أَو رَبَطَ كَيْساً أَو مدَّ لهُم مدَّةَ قَلَمٍ، فَاحْشُرُوهُمْ مَعَهُمْ. (كجايند ياران ستمگران! و آنان كه در دواتشان، ليقه نهادند و يا كيسه زر براى ايشان بستند يا براى آنان قلمى به دوات آغشتند، پس اينك با همان ياران ستمگران محشورشان كنيد.) وسائل الشيعه، ج ١٢، ص ١٣٠،" كتاب التجاره"،" ابواب ما يكتسبه به"، باب ٤٢.