ولايت فقيه( حكومت اسلامى- ويرايش جديد) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١١٧ - ساير مؤيدات
خارج است.
سپس مىفرمايد:
وَ انما عاب اللَّه ذلك عليهم لأنهم كانوا يرون من الظلمة الذين بين اظهرهم المنكر و الفساد فلا ينهونهم عن ذلك رغبة فيما كانوا ينالون منهم و رهبة مما يحذرون.
اين كه خدا از. ربانيون. استنكار كرده روى اين اصل است كه آنان با اين كه مىديدند ظلمه چه كارها مىكنند و چه جنايتها مرتكب مىكردند ساكت بودند و آنها را نهى نمىكردند.
و سكوتشان مجسم اين روايت روى دو علت بوده است:
يا افراد طمع كارى بودند و از ظلمه استفاده مادى مىكردند و به اصطلاح حق السكوت مىگرفتند، و يا بزدل و ترسو بودند و از آنها مىترسيدند. به روايات امر به معروف و نهى از منكر مراجعه فرمائيد. در آن روايات عمل بعضى را كه براى فرار از امر به معروف و نهى از منكر مرتبا عذرتراشى مىكنند تقبيح مىكنند و آن سكوت را عيب مىشمرد. [١] «وَ اللَّه يَقُولُ فلا تَخْشَوُا النَّاسَ وَ اخْشوْنِ». و خدا مىفرمايد كه از آنها نترسيد، چه ترسى داريد؟ جز اين نيست كه شما را زندانى مىكنند، بيرون مىكنند، مىكشند. اولياء ما براى اسلام جان دادند، شما هم بايد براى اين امور آماده باشيد. و قال «و أَلْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤمِناتُ بَعْضُهُمْ اوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُروُنَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَونَ عَنِ الْمُنْكَرِ ...
و در ذيل آيه مىفرمايد: «و يُقيمُون الصَّلوةَ و يُؤْتُونَ الزَّكوة و يُطيعُونَ اللَّه وَ رَسُولَهُ.
فَبَدأَ اللَّهُ بِالْأمْرِ بالْمَعرُوفِ وَ النَّهْىِ عَنِ الْمُنْكَرِ فَريضَةً مِنْهُ لِعِلْمِهِ بِأَنَّها إِذا أُدّيَتْ وَ أُقيمَت اسْتَقامَتِ الْفَرائِضُ كُلُّها هَيِّنها وَ صَعْبُها وَ ذلِكَ أنَّ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْىَ عَنِ الْمُنْكَرِ دُعاءٌ إِلَى الاسْلامِ مَعَ رَدِّ الْمَظالِمِ وَ مُخالَفَةِ الظّالِمِ وَ قسمَةِ الفَيْئِ وَ الْغَنائِمِ وَ أَخْذِ الصَّدَقاتِ مِنْ مَواضِعِها وَ وَضْعِها في حَقِّها.
اگر امر به معروف و نهى از منكر به خوبى اجرا شود ديگر فرائض قهرا برپا خواهد شد. اگر امر به معروف و نهى از منكر اجراء شود ظلمه و عمالشان نمىتوانند اموال مردم را بگيرند و به ميل خود صرف كنند و مالياتهاى مردم را تلف نمايند آمر به معروف و ناهى از منكر دعوت به اسلام و
[١] فروع كافى، ج ٥، ص ٥٥- ٦٠،" كتاب الجهاد"،" باب الامر بالمعروف و النهى عن المنكر"، احاديث ١ و ٢ و ٥ و ١١. وسائل الشيعه، ج ٦، ص ٣٩٣ به بعد،" كتاب الامر بالمعروف و نهى عن المنكر"، باب ١ و ٣.