موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٨٦ - فصل سوم محرّمات احرام

نهم- پوشيدن موزه و چكمه و گيوه و جوراب و هرچه تمام روى پا را مى‌گيرد.

و در آن چند مسأله است:

مسأله ١- اين حكم اختصاص به مردان دارد و براى زن مانع ندارد.

مسأله ٢- اگر مرد محتاج شود به پوشيدن چيزى كه روى پا را مى‌گيرد احتياط واجب آن است كه روى آن را شكاف دهد.

مسأله ٣- در پوشيدن آنچه روى پا را مى‌گيرد كفاره نيست.

دهم- فسوق است، و آن اختصاص به دروغ گفتن ندارد، بلكه فحش دادن و فخر به ديگران كردن نيز فسوق است، و از براى فسوق كفاره نيست، فقط بايد استغفار كند، و مستحب است چيزى كفاره بدهد و اگر گاو ذبح كند بهتر است.

يازدهم- جدال است، و آن گفتن «لا و اللَّه» و «بلى و اللَّه» است.

و در آن چند مسأله است:

مسأله ١- گفتن كلمه «لا» و كلمه «بَلى‌» و در ساير لغات، مرادف آن؛ مثل «نه» و «آرى» دخالتى در جدال ندارد، بلكه قسم خوردن در مقام اثبات مطلب يا ردّ غير، جدال است.

مسأله ٢- قسم اگر به لفظ «اللَّه» باشد يا مرادف آن مثل «خدا» در زبان فارسى جدال است، و اما قسم به غير خدا به هر كس باشد ملحق به جدال نيست.

مسأله ٣- احتياط واجب الحاق ساير اسماء اللَّه است به لفظ جلاله، پس اگر كسى قسم بخورد به «رحمان» و «رحيم» و «خالق سماوات و ارض» جدال محسوب مى‌شود به احتياط واجب.

مسأله ٤- در مقام ضرورت براى اثبات حقى يا ابطال باطلى جايز است قسم بخورد به جلاله و غير آن.

مسأله ٥- اگر در جدال، راستگو باشد در كمتر از سه مرتبه چيزى بر او نيست مگر