موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٩٢ - فصل سوم محرّمات احرام

مسأله ١٨- كفاره در صورتى واجب است كه از روى علم به مسأله و عمد سر را بپوشاند، پس اگر از روى ندانستن مسأله يا غفلت و سهو و نسيان بپوشاند كفاره ندارد.

هيجدهم- پوشانيدن زن است روى خود را به نقاب و روبند و برقع.

و در اين‌جا چند مسأله است:

مسأله ١- پوشانيدن رو را به هر چيز اگرچه چيزهاى غير متعارف باشد مثل پوشال و گل و چيزهاى ديگر جايز نيست بنابر احتياط، و جايز نيست با بادبزن روى خود را بپوشاند.

مسأله ٢- بعض رو در حكم تمام آن است و نبايد آن را بپوشاند.

مسأله ٣- اگر دست‌هاى خود را روى صورت بگذارد مانع ندارد.

مسأله ٤- اگر روى خود را براى خوابيدن روى بالش بگذارد مانع ندارد.

مسأله ٥- واجب است براى نماز سر را بپوشاند، و مقدمتاً براى پوشانيدن سر كمى از اطراف رو را بپوشاند، لكن واجب است بعد از نماز فوراً آن را باز كند.

مسأله ٦- جايز است براى رو گرفتن از نامحرم چادر يا جامه را كه به سر افكنده پايين بيندازد تا محاذى بينى، بلكه چانه، بلكه در صورت احتياج تا گردن و چيزى بر او نيست.

مسأله ٧- بهتر آن است كه آن چيزى را كه در موقع حاجت از سر پايين مى‌اندازد با دست يا چيز ديگر دور از رو نگه دارد كه به صورت نچسبد، بلكه اين كار احوط است.

مسأله ٨- بعضى براى دور نگه نداشتن جامه را از صورت كفاره لازم دانسته‌اند، و آن احوط است گرچه اقوا واجب نبودن آن است.

مسأله ٩- در نقاب انداختن و پوشاندن رو به هر نحو كه باشد كفاره لازم نيست گرچه موافق احتياط است.