موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١١١ - واجبات طواف

مسأله ٥- اگر از روى سهو ترك كرد طواف را لازم است آن را به‌جا آورد هر وقت كه باشد، و اگر برگشته به محل خود و نتواند برگردد به مكه يا مشقت داشته باشد برگشتن، بايد شخص مورد اطمينانى را نايب بگيرد.

مسأله ٦- اگر سعى را به‌جا آورده پيش از آن كه طواف را به‌جا آورد احتياط واجب آن است كه سعى را هم به‌جا آورد، و اگر نماز طواف را به‌جا آورده [پيش از آن‌كه طواف را به‌جا آورد] بايد آن را هم بعد از طواف اعاده كند.

مسأله ٧- اگر شخص مُحرم به واسطه مرض، خودش قدرت نداشته باشد كه طواف كند و تا وقت تنگ شود قدرت حاصل نكند، اگر ممكن است خود او را به يك نحو ببرند و طواف دهند اگرچه به دوش گرفتن يا بر تخت گذاشتن باشد، و اگر ممكن نشود بايد براى او نايب بگيرند.

مسأله ٨- شخص مريض را كه طواف مى‌دهند بايد مراعات شرايط و احكام طواف را به مقدارى كه براى او ممكن است بكنند.

واجبات طواف‌

و آن دو قسم است:

قسم اول- چيزهايى كه شرط طواف است، و آن پنج امر است:

اول- نيت است؛ يعنى بايد طواف را با قصد خالص براى خدا به‌جا آورد.

و در اين‌جا چند مسأله است:

مسأله ١- نيت را لازم نيست به زبان بياورد و لازم نيست به قلب بگذراند، بلكه همان كه بنا دارد اين عمل را به‌جا آورد و با اين بنا به‌جا آورد، كفايت مى‌كند و به عبارت ديگر، نيت در عبادت و كارهاى ديگر در اين جهت فرق ندارد، پس همان طور كه انسان با قصد آب مى‌خورد و راه مى‌رود عبادت را اگر همان طور به‌جا آورد با نيت به‌جا آورده.