موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٢١ - دوم از واجبات منى ذبح

بى‌مبالاتى ذبح كرد نه به اميد موافقت امر خداوند كافى نيست.

مسأله ١٥- اگر لاغرى آن را اعتقاد داشت و به واسطه جهل به مسأله براى اطاعت خداوند ذبح كرد بعد معلوم شد چاق است احتياط واجب در اعاده است.

مسأله ١٦- اگر ناقص بودن را اعتقاد داشت و به واسطه جهل به مسأله براى اطاعت خداوند ذبح كرد و بعد معلوم شد صحيح است ظاهراً كافى باشد.

مسأله ١٧- احتياط آن است كه ذبيحه را سه قسمت كنند، يك قسمت را هديه بدهند، و يك قسمت را صدقه بدهند، و قدرى هم از ذبيحه بخورند و صدقه را به مؤمنين بدهند، ولكن هيچ يك از اين احتياطها واجب نيست، و اگر صدقه را به فقراى كفار بدهد يا آن كه تمام ذبيحه را به آنها بدهد اشكال ندارد و ضامن حصه فقرا نيست، لكن احتياط خصوصاً در خوردن قدرى از ذبيحه خيلى مطلوب است.

مسأله ١٨- جايز است كه ذبح را كسى ديگر به نيابت انجام دهد و نيت را نايب كند، و احتياطاً خود شخص هم نيت كند.

مسأله ١٩- احتياط واجب آن است كه ذابح مؤمن باشد، بلكه خالى از قوّت نيست، و همين طور در ذبح كفارات.

مسأله ٢٠- در صورتى كه قربانى به دست غير مؤمن انجام گيرد كفايت نمى‌كند و بايد دومرتبه قربانى كند هرچند در وقت قربانى متوجه نشود كه ذابح مؤمن نيست يا جاهل به مسأله باشد.

مسأله ٢١- ذبح هم از عبادات است و در آن نيت خالص و قصد اطاعت خداوند لازم است.

مسأله ٢٢- احتياط آن است كه اگر احتمال نقص يا مرض در گوسفند بدهند آن را معاينه كنند، اگرچه اقوا در احتمال آن كه عيبى حادث شده باشد- مثل آن كه احتمال بدهد گوش يا دمش را بريده‌اند يا آن را خصى كرده‌اند- عدم لزوم معاينه است، و