موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٨٨ - فصل سوم محرّمات احرام

مسأله ٣- احتياط مستحب آن است كه آن را از محلى به محل ديگر از بدن نقل ندهند اگر مكان اول محفوظتر باشد.

مسأله ٤- بعيد نيست كه در كشتن يا انتقال دادن كفاره نباشد، لكن احتياطاً يك كف از طعام صدقه بدهد.

سيزدهم- انگشتر به دست كردن به جهت زينت، و اگر براى استحباب باشد مانع ندارد.

و در اين‌جا چند مسأله است:

مسأله ١- اگر انگشتر به دست كند نه براى زينت و نه براى استحباب- مثل آن كه براى خاصيتى به دست كند- اشكال ندارد.

مسأله ٢- احتياط واجب آن است كه مُحرم «حنا» براى زينت نبندد، بلكه اگر زينت باشد ولو قصد نكند احتياط در ترك است، بلكه حرمت آن در هر دو صورت خالى از وجه نيست.

مسأله ٣- اگر قبل از احرام «حنا» ببندد چه به قصد زينت باشد يا نباشد و چه اثرش تا زمان احرام بماند يا نماند مانع ندارد، ولى احتياط خوب است.

مسأله ٤- انگشتر به دست كردن و حنا بستن كفاره ندارد.

چهاردهم- پوشيدن زيور است براى زن به جهت زينت.

و در اين‌جا چند مسأله است:

مسأله ١- اگر زيور زينت باشد احتياط واجب آن است كه ترك كند هرچند قصد تزيين نداشته باشد، بلكه حرمت آن خالى از قوّت نيست.

مسأله ٢- زيورهايى را كه عادت داشته به پوشيدن آن قبل از احرام لازم نيست براى احرام بيرون بياورد.

مسأله ٣- زيورهايى را كه عادت داشته به پوشيدن آن نبايد به مرد نشان دهد حتى به شوهر خود.