موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٦٣ - فصل هفتم رَمى جمرات سه گانه
طفل باشد كه نتواند رَمى كند يا عليل باشد مثل آن كه دست يا پايش شكسته باشد يا از شدت بيحالى نتواند يا بيهوش باشد بايد نايبش بهجا آورد، و اگر از نايب گرفتن هم عاجز باشد مثل بيهوش و طفل كوچك، ولىّ او يا شخص ديگرى از طرف او بهجا آورد، و احتياط واجب آن است كه تا مأيوس نشده از اين كه خودش عمل كند نايب عمل نكند و بهتر آن است كه اگر مىشود شخص معذور را ببرند و در حضور او رَمى كنند، و اگر مىشود سنگ را در دست او بگذارند و بيندازند.
مسأله ١٩- اگر بعد از آن كه نايب عمل را بهجا آورد عذر برطرف شد آوردن خودش لازم نيست اگرچه احوط است.
مسأله ٢٠- اگر شخص مريض مأيوس باشد از خوب شدن يا شخص معذور مأيوس باشد از رفع عذر، واجب است كه نايب بگيرد، و اگر مأيوس نيست مىتواند نايب بگيرد، لكن اگر عذر رفع شد احتياط آن است كه خودش عمل كند.
مسأله ٢١- اگر ديگران مأيوس باشند از رفع عذر معذور، لازم نيست از او اذن بگيرند اگرچه احوط است، و اگر نتواند اذن بدهد اذن معتبر نخواهد بود.
مسأله ٢٢- اگر بعد از گذشتن روزى كه واجب بوده در آن رَمى كند شك كند كه بهجا آورده يا نه اعتنا نكند.
مسأله ٢٣- اگر بعد از انداختن شك كند كه كيفيت آن صحيح بوده يا نه اعتنا نكند.
مسأله ٢٤- اگر در وقتى كه مشغول رَمى جمره عقبه است شك كند كه اولى را يا دومى را يا هر دو را رَمى كرده يا صحيح انجام داده يا نه اعتنا نكند.
مسأله ٢٥- اگر در عدد شك كند كه آيا هفت بوده يا كمتر قبل از آن كه داخل شود در رَمى جمره بعدى بايد آنچه محتمل است كه كسر شده بياورد تا يقين كند هفت عدد شده هرچند منصرف از عمل شده باشد و مشغول كارهاى ديگر باشد بنابر احتياط واجب.