موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٩٩ - فصل دوم وقوف به عرفات

فصل دوم وقوف به عرفات‌

و در آن چند مسأله است:

مسأله ١- واجب است وقوف به عرفات- كه محلى است معروف، و محدود است به حدود معروفه- به قصد قربت و خالص مثل ساير عبادات.

مسأله ٢- مراد از وقوف، بودن در آن مكان است چه سواره و چه پياده، يا نشسته يا خوابيده يا در حال راه رفتن، به هر حال كه باشد كافى است.

مسأله ٣- اگر در تمام وقت بيهوش باشد يا خواب، وقوف او باطل است.

مسأله ٤- به احتياط واجب لازم است در عرفات باشد از بعد از زوال روز نهم تا غروب شرعى كه وقت نماز مغرب است، پس جايز نيست تأخير بيندازد و در وقت عصر بيايد و توقف كند.

مسأله ٥- تأخير انداختن از اول ظهر اگر كم باشد مثلًا به مقدار نماز ظهر و عصر كه جمع بين آنها كند، معلوم نيست حرام باشد، ولى احتياط آن است كه تأخير نيندازد.

مسأله ٦- بودن در مجموع بعد از ظهر تا مغرب گرچه واجب است چنانچه گذشت لكن تمام آن ركن نيست كه حج به ترك آن باطل شود، پس اگر مقدار كمى‌