موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٠٠ - فصل دوم وقوف به عرفات

توقف كند و برود يا طرف عصر بيايد و توقف كند حج او صحيح است اگرچه توقف نكردن از روى عمد و علم باشد.

مسأله ٧- آنچه در وقوف ركن است مسمّاى وقوف است؛ به اين معنى كه گفته شود قدرى در عرفات بوده، هرچند خيلى كم باشد مثل يك دقيقه يا دو دقيقه، پس اگر هيچ به عرفات نرود ركن را ترك كرده.

مسأله ٨- اگر از روى عمد و علم، وقوف ركنى را ترك كند- يعنى در هيچ جزء از بعد از ظهر تا مغرب در عرفات نباشد- حجش باطل است، و كفايت نمى‌كند براى او وقوف در شب عيد كه وقوف اضطرارى است.

مسأله ٩- اگر كسى عمداً پيش از غروب شرعى از عرفات كوچ كند و از حدود عرفات بيرون رود و پس از آن نادم شود و برگردد و تا غروب توقف كند چيزى بر او نيست بنابر اقوا، لكن احتياط در كفاره است به يك شتر، و همچنين اگر بدون آن كه پشيمان شود از كار خود، براى حاجتى برگردد لكن بعد از رسيدن با قصد قربت توقف كند چيزى بر او نيست.

مسأله ١٠- اگر در فرض سابق مراجعت نكرد كفاره آن يك شتر است كه بايد در راه خدا قربانى كند هرجا بخواهد، و احتياط مستحب آن است كه در مكه قربانى كند، و اگر متمكن از قربانى نباشد هيجده روز روزه بگيرد، و احتياط مستحب آن است كه پشت سر هم روزه بگيرد.

مسأله ١١- اگر سهواً كوچ كرد و بيرون رفت؛ پس اگر يادش آمد بايد مراجعت كند، و اگر مراجعت نكرد گناهكار است، لكن كفاره ندارد بنابر اقوا گرچه احوط است، و اگر يادش نيامد چيزى بر او نيست.

مسأله ١٢- اگر كسى از روى ندانستن مسأله، آنچه ذكر شد بكند حكم او حكم كسى است كه سهواً كرده است.