مناسك حج - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٢ - نيابت در حج

است حج بر او مستقر شده و خودش از جهت مرضى كه اميد خوب شدن آن نيست يا از جهت پيرى نتواند به حج برود و در حج استحبابى اين شرط نيست و در منوبٌ عنه بلوغ و عقل شرط نيست و مماثله بين نايب و منوبٌ عنه نيز شرط نيست و جايز است كسى كه تا كنون به حج نرفته و مستطيع نيست براى ديگرى نايب شود.

مسأله ٣- نايب بايد در عمل، قصد نيابت نمايد و منوبٌ عنه را در نيت تعيين كند و لو اجمالًا، و شرط نيست اسم او را ذكر كند گرچه مستحب است.

مسأله ٤- ذمه منوبٌ عنه فارغ نمى‌شود مگر به اينكه نايب، عمل را صحيحاً انجام دهد. بلى، اگر نايب بعد از احرام و دخول حرم بميرد از منوبٌ عنه مجزى است و در اجراى اين حكم در حج تبرعى اشكال است بلكه در غير حَجة الاسلام خالى از اشكال نيست.

مسأله ٥- لباس احرام و پول قربانى در حج نيابى بر اجير است مگر در صورتى كه شرط شده باشد كه مستأجر بدهد و همچنين اگر اجير موجبات كفاره را انجام دهد كفاره بر عهده خود او است نه مستأجر.

مسأله ٦- نايب در طواف نساء نيز بايد قصد منوبٌ عنه نمايد و احتياط استحبابى آن است كه به قصد ما في الذمه به جا آورد.

مسأله ٧- اگر نايب طواف نساء را صحيحاً انجام ندهد زن بر او حلال نمى‌شود و بر منوبٌ عنه چيزى نيست.

مسأله ٨- استيجار كسى كه وقتش از اتمام حج تمتع ضيق شده و وظيفه او عدول به افراد است براى كسى كه وظيفه او حج تمتع است صحيح نيست، بلى اگر در سعه وقت او را اجير كرد و بعد وقت ضيق شد