مناسك حج - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٧٧ - ج) تقصير

كه در مسأله اول ذكر شد، اگر سر آنها مو نداشته باشد بايد تيغ را بكشند به سر آنها و آن كافى است از تراشيدن سر.

مسأله ٨- كسانى كه مخير هستند ميان تراشيدن سر و گرفتن موى ريش يا شارب و گرفتن ناخن، اگر سرشان مو نداشت بايد تقصير كنند، و اگر هيچ مو نداشتند حتى موى ابرو، بايد ناخن بگيرند و اگر آن را هم نداشتند تيغ را به سر بكشند، كافى است.

مسأله ٩- تراشيدن ريش كفايت نمى‌كند از تقصير.

مسأله ١٠- اكتفا كردن به تقصير موى زير بغل يا عانه محل اشكال است.

مسأله ١١- محلّ تراشيدن سر و تقصير نمودن، منى‌ است، و جايز نيست اختياراً در غير آنجا.

مسأله ١٢- احتياط آن است كه در روز عيد باشد اگر چه بعيد نيست جواز تأخير تا آخر ايام تشريق.

مسأله ١٣- اگر كسى سر نتراشيد و تقصير نكرد در منى‌ و از آنجا كوچ كرد بايد مراجعت كند و عمل را انجام دهد، و فرقى نيست در اين حكم بين كسى كه عمداً ترك كرده يا نسياناً و سهواً يا به واسطه مسأله ندانستن.

مسأله ١٤- اگر براى اين شخص ممكن نشود برگشتن به منى‌، هر جا كه هست سر بتراشد يا تقصير كند و موى خود را بفرستد به منى‌ در صورت امكان، و مستحب است كه مو را در منى‌ دفن كند در محل خيمه خود.

مسأله ١٥- جايز نيست طواف حج بكند قبل از تقصير يا سر تراشى، و همچنين سعى را جايز نيست جلو بيندازد.