مناسك حج - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٠١ - فصل ششم سعى

آنها براى رفع خستگى، و لازم نيست عذرى داشته باشد بنا بر اقوى.

مسأله ١٥- جايز است تأخير سعى از طواف و نماز آن براى رفع خستگى يا تخفيف گرمى هوا، و جايز است بدون عذر تأخير بيندازد تا شب، گرچه احتياط در تأخير نينداختن است.

مسأله ١٦- جايز نيست تأخير انداختن تا فردا بدون عذر از قبيل مرض.

مسأله ١٧- سعى از عبادات است و بايد آن را با نيت خالص براى فرمان خداى تعالى‌ بياورد.

مسأله ١٨- سعى مثل طواف، ركن است و حكم ترك آن از روى عمد يا سهو چنان است كه در طواف گذشت.

مسأله ١٩- زياد كردن در سعى بر هفت مرتبه از روى عمد موجب باطل شدن آن است به تفصيلى كه در طواف گذشت.

مسأله ٢٠- اگر از روى فراموشى زياد كند بر سعى چه كمتر از يك مرتبه يا بيشتر، سعى او صحيح است، و بهتر آن است كه زايد را رها كند، گرچه بعيد نيست كه بتواند آن را به هفت مرتبه برساند.

مسأله ٢١- اگر سعى را كم كند سهواً، واجب است آن را اتمام كند هر وقت يادش بيايد، و اگر به وطن خود مراجعت كرده و براى او مشقت ندارد، بايد مراجعت كند، و اگر نمى‌تواند يا مشقت دارد، بايد نايب بگيرد.

مسأله ٢٢- اگر كمتر از يك مرتبه سعى كرد و بقيه را فراموش كرد بياورد، احتياط واجب آن است كه سعى را از سر بگيرد، و اگر بعد از تمام كردن يك مرتبه يا بيشتر فراموش كرد به هفت مرتبه برساند، جايز است‌