مناسك حج - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٦١ - ب) ذبح

مسأله ١٥- اگر لاغرى آن را اعتقاد داشت و به واسطه جهل به مسأله براى اطاعت خداوند ذبح كرد، بعد معلوم شد چاق است، احتياط واجب در اعاده است.

مسأله ١٦- اگر ناقص بودن را اعتقاد داشت و به واسطه جهل به مسأله براى اطاعت خداوند ذبح كرد و بعد معلوم شد صحيح است، ظاهراً كافى باشد.

مسأله ١٧- احتياط آن است كه ذبيحه را سه قسمت كنند، يك قسمت را هديه بدهند و يك قسمت را صدقه بدهند، و قدرى هم از ذبيحه بخورند و صدقه را به مؤمنين بدهند، و لكن هيچ يك از اين احتياطها واجب نيست، و اگر صدقه را به فقراى كفار بدهد يا آنكه تمام ذبيحه را به آنها بدهد، اشكال ندارد و ضامن حصه فقرا نيست، لكن احتياط خصوصاً در خوردنِ قدرى از ذبيحه خيلى مطلوب است.

مسأله ١٨- جايز است كه ذبح را كسى ديگر به نيابت انجام دهد و نيت را نايب كند، و احتياطاً خود شخص هم نيت كند.

مسأله ١٩- احتياط واجب آن است كه ذابح مؤمن باشد، بلكه خالى از وقت نيست، و همين طور در ذبح كفارات.

مسأله ٢٠- در صورتى كه قربانى به دست غير مؤمن انجام گيرد كفايت نمى‌كند، و بايد دو مرتبه قربانى كند هر چند در وقت قربانى متوجه نشود كه ذابح مؤمن نيست، يا جاهل به مسأله باشد.

مسأله ٢١- ذبح هم از عبادات است و در آن نيت خالص و قصد اطاعت خداوند لازم است.

مسأله ٢٢- احتياط آن است كه اگر احتمال نقص يا مرض در گوسفند