مناسك حج - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٠٢ - فصل ششم سعى
از همان جا سعى را تمام كند، لكن احتياط آن است كه اگر چهار مرتبه را تمام نكرده، تمام كند و از سر بگيرد.
مسأله ٢٣- با تمام كردن سعى، حلال نمىشود بر او آنچه حرام شده بود به واسطه احرام.
مسأله ٢٤- اگر فراموش كرد بعض سعى را در عمره تمتع، پس به گمان اينكه اعمال عمره تمام شده از احرام خارج شد و بعد از آن نزديكى با زنان كرد، واجب است برگردد و سعى را تمام كند، و احتياط واجب آن است كه يك گاو براى كفاره ذبح كند.
مسأله ٢٥- اگر فراموش كرد بعض سعى را در عمره تمتع و تقصير كرد و بعد از آن نزديكى با زنان كرد، احتياط واجب آن است كه به دستور مسأله سابق عمل كند، بلكه احتياط واجب آن است كه در اين دو حكم سعى در غير عمره تمتع را نيز ملحق به تمتع كند در كفاره و اتمام.
مسأله ٢٦- اگر شك كند در عدد رفت و آمدها بعد از تقصير، اعتنا نكند، و اگر شك كند بعد از آنكه از عمل فارغ شد و منصرف شد، چون بنا گذارى بر اتمام و اعتنا نكردن به شك، خالى از اشكال نيست، احتياط آن است كه آنچه احتمال نقص مىدهد اتمام كند، خصوصاً اگر شك در ناقص گذاشتن در اين باشد كه عمداً براى حاجتى ترك كرده است سعى را كه برگردد و اتمام كند كه در اين صورت وجوب اتمام بعيد نيست، و اگر شك در زياده دارد و مىداند ناقص نشده، اعتنا نكند.
مسأله ٢٧- اگر بعد از فارغ شدن از سعى يا از هر دورى، شك در دُرست آوردن آن كند، اعتنا نكند و سعيش صحيح است، و همين طور اگر در بين رفت و آمد شك در صحيح به جا آوردن جزء پيش كند، اعتنا نكند.