مناسك حج - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٣٩ - حكم محصور و مصدود

نيست كفايت عمل نايب براى تحليل زن بر او؛ و اما كسى كه حج او استحبابى بوده بعيد نيست كفايت طواف نايب از او، و لكن احتياط آن است كه در صورت امكان خودش برود.

مسأله ١٥- اگر كسى كه با او قرار داده بود ذبح كند، نكرده بوده و شخص مُحرم در روز موعد محلّ شد و با زن هم نزديكى كرد، معصيت نكرده و كفاره هم ندارد، لكن بايد باز هَدْى يا پول را بفرستد و مواعده كند و بايد از زن اجتناب كند، و احتياط واجب آن است كه از وقتى كه معلوم شد عمل نشده اجتناب كند، گرچه محتمل است كه وجوب اجتناب از وقتى باشد كه شخص را مى‌فرستد براى ذبح.

مسأله ١٦- تحقق محصور بودن مثل تحقق مصدود بودن است كه گذشت.

مسأله ١٧- اگر مريض بعد از آنكه هَدْى يا پولش را فرستاد حالش خوب شد، به طورى كه توانايى رفتن به مكه را داشت بايد برود، پس اگر مُحرم به احرام تمتع است و به وقت رسيد، اعمال عمره و حج را به جا مى‌آورد، و اگر وقت تنگ شد به طورى كه اگر بخواهد عمره به جا بياورد وقوف به عرفات فوت مى‌شود بايد برود به عرفات و حج افراد به جا بياورد، و احتياط آن است كه قصد عدول كند، و بعد از آن عمره مفرده بكند و كافى است از حَجة الاسلام؛ و اگر وقتى رسيد به مكه كه حج فوت شده؛ يعنى به وقت اختيارى مشعر نمى‌رسد عمره او مبدّل مى‌شود به عمره مفرده و بايد آن را به جا آورد و از احرام خارج شود، و احتياط آن است كه قصد عدول به عمره مفرده كند، و حج واجب را با وجود شرايط در سال ديگر به جا آورد.