مى‌ديدم كه مردم همه خوبند. [شهر] محلات را- محلاتى كه نزديك خمين است- مى‌ديدم كه مردم چقدر متدين و خوبند. بعد وقتى كه انسان متوجه مى‌شد مى‌ديد كه عالم آنجا مرد خوبى است. يكى- دو تا عالِم خوب بودند، مردم به تبع آنها خوب مى‌شدند. هر جا عالِم خوب باشد اصلاح مى‌كند مسائل را، البته عالم عاقل متدين. و اگر- خداى نخواسته- انحرافى در اين قشر پيدا بشود، انحراف سرايت مى‌كند، مردم نظرشان به اين جمعيت است، مى‌بينند چه مى‌كند.

از اين جهت، الآن يك مسئوليت بزرگى به دوش همه ماها هست؛ همه ائمه جمعه، همه ائمه جماعت و همه علماى بلاد؛ يعنى، خدا ديگر عذر را برداشته است. اگر ما در چند سال پيش از اين عذر داشتيم كه خوب با سرنيزه كه ما نمى‌توانيم مقابله كنيم، يك كلمه بگوييم حبس است، اينها خوب، يك عذر بود. امروز ديگر تمام عذرها منقطع شده است؛ يعنى، خدا حجت را بر ماها تمام كرده است. نمى‌توانيم بگوييم كه ما نكرديم چون نمى‌توانستيم. الآن همه شما توانايى داريد كه هر كدام در محيط خودتان، آن محيط را اصلاح كنيد. به اصلاح خودتان، و با تفاهم با مردم و تفاهم با مسئولين امور مى‌توانيد اصلاح كنيد مسائل را.

از اين جهت ما همه‌مان موظف به اين معنا هستيم كه عملًا وحدت را [حفظ كنيم‌] بين اين محلهايى كه هستيم؛ حالا هر كدام، شهريها در شهرها و دهاتيها در دهات و روستاييها در روستاها. اگر اينها همه با هم تفاهم كنند و تبليغ بشود به اينكه ما همه بايد با هم باشيم، ما همه بايد با هم كار بكنيم- مثلًا- مسائلى كه هست حل مى‌شود و بحمد اللَّه مردم هم حاضرند. شما ملاحظه مى‌كنيد كه اگر پيشترها مى‌خواست يك كارى انجام بگيرد مردم مزاحم مى‌شدند خودشان، از باب اينكه مى‌ديدند حكومت، حكومتِ فاسد است. اگر آن هم مى‌خواست يك راهى درست بكند براى صلاح- فرض كنيد- به خيال خودش، مردم هر مطلبى را كه آنها طرح مى‌كردند به او بدبين بودند. اگر اينها مى‌گفتند بگوييد لا اله الا اللَّه، باز بدشان مى‌آمد؛ براى اينكه مى‌ديدند كه لا اله الا اللَّه از حلقوم كسى درمى‌آيد كه خودش معتقد نيست. امروز آن طور است كه ملاحظه مى‌فرماييد، در همه‌