آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦١ - بهشت خستگی آور نیست

در اینجا راز مطلب را بهتر روشن میکند، میگوید: سرّ مطلب این است که مهماندارش خداست. محال است انسان از خدا بیزار شود و غیر او را بخواهد. از هر چیزی بیزاری پیدا میشود برای اینکه انسان میخواهد به خدا برسد؛ همینقدر که یک ارتباط و اتصالی به او پیدا کرد، آن وقت ارزش بهشت برای او این نیست که آنجا خوردن و پوشیدن و لذتجنسی هست؛ ارزشش این است که سفره کرامت و پذیرایی اوست؛ حس میکند و تا ابد هم حس میکند که دارد به دست او پذیرایی میشود. این دیگر خستگیآور نیست.«قَدْ أَحْسَنَ اللَّهُ لَهُ رِزْقاً» خداست که برای او رزق و روزی را نیکو گردانیده است. این همان مقام رضوان الهی است که اگر کسی به مقام رضوان الهی برسد، به مقامی که خدا از او راضی باشد و او به مقام رضای پروردگار برسد، برای او تنها چیزی که هدف و مقصد است رضوان پروردگار است، که در آیات متعددِ قرآن روی این موضوع تکیه شده است(وَ رِضوانٌ مِنَ اللَّهِ اکبَرُ ). البته افرادی هستند که بهشت آنها (چون ما جنّات داریم و یک بهشت نیست) بهشتی است که شاید تا ابد به این سفره توجه هم نکنند. آنها حسابشان حساب دیگری است.«یا ایتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ.ارْجِعی الی رَبِّک راضِیةً مَرْضِیةً.فَادْخُلی فی عِبادی.وَ ادْخُلی جَنَّتی» ای آن نفس انسان (یا ای نفس آن انسان) که به مقام اطمینان نائل شده است. اطمینان یعنی مقام آرامش. الان عرض کردم که انسان به هر مطلوبی که برسد قرار نمیگیرد و جاذبه تبدیل به دافعه میشود. قرآن در آیهای تصریح کرده است:ا لَّذینَ امَنوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلوبُهُمْ بِذِکرِاللَّهِ ألا بِذِکرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلوبُ [١]. «بِذِکرِ

(١). رعد/ ٢٨.