آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦٤ - امام حسین علیه السلام، مصداق نفس مطمئنّه

این آیات عاد و ثمود و فرعون میآید، ولی در آخر دوباره سوره به اول خودش برمیگردد.

گفتند چگونه این سوره سوره جد شما حسین بن علی است؟ فرمود آن آیه آخرش را ببینید؛ یعنی مصداق این آیه امام حسین بود. خدا به زبان تکوین و به زبانی که مصداق ظاهرِ واضح این آیه او بود [این سخن را فرمود؛] امام حسین در کربلا به این ندای الهی پاسخ میگفت؛ یعنی از در و دیوار صدای حقیقت بلند بود: ای حسین، ای دارای این آرامش و طمأنینه الهی، چون به مقام طمأنینه الهی رسیدهای دیگر هیچ چیزی تو را تکان نمیدهد، هیچ ناراحتی و سختی و مصیبتی؛ تویی آن کسی که به آن مقام رسیدهای که خدا به تو میگوید: ما تو را پسندیدهایم و تو ما را.

تو اکنون در گروه بندگان خاص من وارد شو. حال، حسین میخواهد به گروه کدام بندگان وارد شود؟ معلوم است، در گروه افراد مثل پیامبر و علی و فاطمه؛ والّا در گروه بندگان بود و با یک گروه از بندگان در حال جنگ بود. اما بندگان من، آنهایی که دیگر بنده هیچ چیزی نیستند.وَ ادْخُلی جَنَّتی. در این آیه میفرماید:راضِیةً مَرْضِیةً.

این سخن خداست در این آیه؛ آخرین سخن اباعبداللَّه که از وجود مقدسش شنیدند عین همین سخن است. مقارن با آخرین مقاومتش، مقارن با آن لحظهای که دیگر مقاومتش پایان پذیرفته بود، یعنی لحظه سقوط از مرکب، مقارن با اینکه از مرکب به روی زمین میافتد این آهنگ از زبان مبارکش شنیده میشود که فرمود:رِضی بِقَضائِک وَ تَسْلیماً لِامْرِک لامَعْبودَ سِواک یا غِیاثَ الْمُسْتَغیثینَ.