آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٨ - پیامبر مذکر و یادآورنده است

میکند بر شما آیات خدا را، قرآن را. در آن عصر این عللی که در عصرهای بعد پیدا شد که مردم اینقدر از قرآن دور بمانند نبود، همه چیز مردم قرآن بود؛ آیات قرآن را مردم به این قصد گوش میکردند که به کار ببندند. یک بار شنیدن یک آیه کافی بود برای اینکه غذای روز آن انسان باشد.

«لِیخْرِجَ الَّذینَ امَنوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ مِنَ الظُّلُماتِ الَی النّور» برای اینکه مردم را [از ظلمات خارج کند و به نور بیاورد] ولی به شرط اینکه ایمان بیاورند و به این دستورها عمل کنند؛ برای اینکه ایمان آورندگان و عملکنندگان به این دستورها را از تاریکیها بیرون بیاورد، مردم را از ظلمتها خارج کند و به نور بیاورد. از یک فضای ظلمانی، از آن محیطهای جهل و غفلت [خارج کند؛] چون جهل خودش محیط ظلمت است. معلوم است که مقصود از «ظلمت» این نیست که مردم در یک اتاق تاریکی بودند و بعد پیامبر در را باز کرد. یا اینطور نبود که مردم در جایی از زمین زندگی میکردند که آنجا هیچوقت روز نبود همیشه شب بود، بعد پیامبر مردم را آورد در جایی که روز باشد. معلوم است اینکه پیغمبر مردم را از ظلمات خارج میکند به نور، یعنی از ظلمت جهل خارج میکند، به نور علم میآورد؛ از ظلمت غفلت خارج میکند، به نور تذکر و تنبّه و یادآوری و بیداری میآورد؛ از ظلمت گرفتاری گناهها و معصیتها و آلودگیها و تخدیرهایی که گناهها میکند و از تاریکیهایی که گناهها و فسقها میآورد خارج میکند و به فضای نورانی تقوا و پارسایی و پاکیزگی وارد میکند.

باز اینجا مثل آیات پیش، هم پاداش دنیا را ذکر میکند و هم پاداش آخرت را.

در آنجا کیفر دنیا و کیفر آخرت را ذکر کرد، در این آیه پاداش دنیا و پاداش آخرت را ذکر میکند. پاداش دنیاشان این است که مردم را از این ظلمتها