آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٧٩ - پاسخ به یک شبهه مستشرقین

[میگوید] در آنجا که کتاب و دعوت، عدالت را برقرار نمیکند باید دست به شمشیر برد(وَ انْزَلْنَا الْحَدیدَ فیهِ بَأْسٌ شَدیدٌ وَ مَنافِعُ لِلنّاسِ) [١]. حال یکی از آن ادلّه را عرض میکنم.

اگر کسی در آیات مکی دقت کند (اینها اعجاز قرآن است که قرآن چگونه همیشه پیشاپیش طوری حرف میزند که جواب این حرفها داده شود) میفهمد که یک آینده دست به سوی قدرت و شمشیر بردن وجود دارد؛ یعنی اینطور نیست که پیغمبر در مکه یک راه را میرفت، بعد به مدینه آمد، راهش را عوض کرد؛ نشان میدهد همان راهی را که در مدینه رفت در مکه بیان میکند. یکی همین جاست. در مکه میگوید:«سَنَسِمُهُ عَلَی الْخُرْطومِ» اینها چارهای ندارند جز اینکه باید این دماغهای مانند خرطوم اینها به خاک مالیده شود. در سوره طور هم- که آن نیز مکی است- آیاتی است که چنین اشاراتی در آن هست. از همه صریحتر سوره مبارکه والعادیات است؛ آن خیلی عجیب است. سوره والعادیات از سورههای کوچک مکی است و آهنگ مکی هم دارد، چون سورههای مکی همه با آیات کوتاه و حماسی است. مسلّم در همان زمان که این سوره در مکه نازل شده بسیاری از مسلمین بودهاند که میدانستهاند رو به چه جهتی دارند میروند و شاید از کفار قریش هم فهمیدند. قرآن میگوید:

وَ الْعادِیاتِ ضَبْحاً.فَالْمورِیاتِ قَدْحاً.فَالْمُغیراتِ صُبْحاً.فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعاً.فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً.انَّ الْانْسانَ لِرَبِّهِ لَکنودٌ.وَ إنَّهُ عَلی ذلِک لَشَهیدٌ.وَ إنَّهُ لِحُبِّ الْخَیرِ لَشَدیدٌ.أفَلا یعْلَمُ اذا بُعْثِرَ ما فِی الْقُبورِ.وَ حُصِّلَ ما فِی الصُّدورِ.إنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ یوْمَئِذٍ لَخَبیرٌ [٢].

[١]. حدید/ ٢٥. (٢). [مقدار کمی از آخر بحث روی نوار ضبط نشده است.]